No Exit: Το Κεκλεισμένων των θυρών του Satre μετατρέπεται σε κίνηση από τρεις χορευτές

Η παράσταση επικεντρώνεται σε τρεις από τους σημαντικότερους άξονες της δραματουργίας του κειμένου (αυτούς του Χρόνου, του Χώρου και του Άλλου).

No Exit: Το Κεκλεισμένων των θυρών του Satre μετατρέπεται σε κίνηση από τρεις χορευτές

Η παράσταση επικεντρώνεται σε τρεις από τους σημαντικότερους άξονες της δραματουργίας του κειμένου (αυτούς του Χρόνου, του Χώρου και του Άλλου).


Η παράσταση No exit, διαμορφώνεται από μια ομάδα επτά καλλιτεχνών και αποτυπώνει τη μετατροπή ενός θεατρικού κειμένου σε κίνηση-“πράξη”. Τρεις χορευτές και ένας μουσικός επί σκηνής αναλαμβάνουν τους ρόλους του έργου του Jean - Paul Sartre, Κεκλεισμένων των Θυρών (Γκαρσέν: Πλωτίνος Ηλιάδης, Ινές: Λαμπρινή Γκόλια, Εστέλλα: Εμμανουέλα Πεχυνάκη, Γκαρσόνι: Ανδρέας Κουρέτας). Η παράσταση επικεντρώνεται σε τρεις από τους σημαντικότερους άξονες της δραματουργίας του κειμένου (αυτούς του Χρόνου, του Χώρου και του Άλλου), οι οποίοι αποτελούν συνδετικό πέρασμα από το κείμενο στο σώμα. 

Οι χορευτές δεν χρησιμοποιούν τον λόγο του Sartre, αλλά σωματοποιούν τις εννοιολογικές του προεκτάσεις. Το τοπίο που δημιουργεί ο φιλόσοφος -αλληγορικά μιλώντας- για τον χώρο της κολάσεως, αποτυπώνεται ως ένα μη ρεαλιστικό δωμάτιο, μέσα στο οποίο οι ήρωες συναντιούνται και παραμένουν σε αυτό «εις τον αιώνα τον άπαντα». Το δωμάτιο αυτό αντικατοπτρίζει το εδώ και τώρα. Η σκηνική διαμόρφωση του χώρου, όπως και τα κοστούμια των ηρώων (Βασίλης Παπατσαρούχας) ανταποκρίνονται στη σύνδεση της φαντασιακής κόλασης που εκφράζει τη δική μας καθημερινότητα. Ο εγκλεισμός του σώματος των χορευτών, μέσα στον δεδομένο τόπο, έρχεται να επιβεβαιωθεί από τη σύνδεση της μουσικής με εκείνους. Η μουσική εντάσσεται στον χώρο από τον ρόλο του Γκαρσονιού, ο οποίος ως επικεφαλής του δωματίου ενεργοποιεί τον ήχο της αίθουσας και μέσω αυτού συνδιαλέγεται με τα σώματα των χορευτών. Άλλες φορές τα καθορίζει, ενώ άλλες καθορίζεται από αυτά. Τα τρία σώματα των χορευτών ως ρόλοι, εξερευνούν αρχικά τον χώρο και τον χρόνο της νέας κατάστασης στην οποία έχουν βρεθεί, κατά κύριο όμως λόγο έρχονται σε απόλυτο συσχετισμό. Η σχέση με τον Άλλον – το Άλλο σώμα κυριαρχεί. Ενώ ταυτόχρονα η εναλλαγή των χρόνων του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος των ηρώων πραγματοποιείται μέσα στον χώρο της σκηνής-δωματίου με καθοριστικό ρόλο να διαδραματίζει ο σχεδιασμός του φωτισμού (Στέβη Κουτσοθανάση).

Η ομάδα οδηγήθηκε στην υλοποίηση της ιδέας, έπειτα από τη συστηματική έρευνα της Αγγελικής Τρομπούκη στη διπλωματική της εργασία (υπό την επίβλεψη του Γ. Π. Πεφάνη) στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Αθηνών. 

Συντελεστές:
Σύλληψη/Χορογραφία: Αγγελική Τρομπούκη
Χορεύουν οι: Λαμπρινή Γκόλια, Πλωτίνος Ηλιάδης, Εμμανουέλα Πεχυνάκη
Μουσική Σύνθεση/ Μουσικός επί σκηνής: Ανδρέας Κουρέτας
Σκηνικά/Βίντεο/Κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας
Σχεδιασμός φωτισμών: Στέβη Κουτσοθανάση
Βίντεο-Τρέιλερ παράστασης-Φωτογραφίες: Βασίλης Δημάς

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα