Περάστε στη μεγάλη σκηνή του τσίρκου για να γίνετε μάρτυρες των τεράτων, των σχεδιαστικών καταστροφών, των εικόνων που δεν μπορείτε να δείτε όσο σκληρά κι αν προσπαθήσετε. Όπως θα διαπιστώσετε παρακάτω, παρόλο που αποτυγχάνουν με τα παραδοσιακά κριτήρια του να είναι «καλά» ή «οπτικά συναρπαστικά», πολλά από αυτά τα εξώφυλλα άλμπουμ είναι τουλάχιστον αξιομνημόνευτα.
Έτσι, το Rolling Stone τα συγκέντρωσε για να γιορτάσει την τρέλα των επιλογών.
![](/storage/202407/10.png)
10. Cappadonna, Black Tarrzann, 2021
Προφανώς, ο Black Tarrzann φοράει ένα ωραίο πουλόβερ με φλις επένδυση και ένα χρυσό ρολόι. έχει συγγένεια με τις αρκούδες, τους αετούς, τα ελάφια και τα λιοντάρια. και είναι θύμα μιας από τις χειρότερες θηριωδίες του Photoshop του 21ου αιώνα. Ο ράπερ της κολεκτίβας Wu-Tang Clan, Cappadonna, δεν πήρε καλά την κριτική για το συγκεκριμένο εξώφυλλο. Να είχε εκείνος δίκιο κι όλοι οι άλλοι άδικο;
![](/storage/202407/9.png)
9. Dolly Parton, Bubbling Over, 1973
Η Dolly Parton, φωτογραφήθηκε στο Nashville -κοντά στο Country Music Hall of Fame, για το εξώφυλλο του δωδέκατου σόλο άλμπουμ της. Η ντίβα της country εμφανίζεται στο φόντο, αλλά το πρόσωπό της ξεπροβάλλει απειλητικά, ως όραμα, στον πίδακα νερού.
![](/storage/202407/8.png)
8. Three Dog Night, Hard Labor, 1974
Το εξώφυλλο του συγκεκριμένου album αποτυπώνει σε μια σουρεαλιστική μεταφορά την προσπάθεια που είχε καταβληθεί για την ηχογράφηση του LP, Three Dog Night, (το οποίο περιείχε το επιτυχημένο σινγκλ «The Show Must Go On»). Εκεί αναπαριστάται ο «τοκετός» μιας γιγαντιαίας μεταλλαγμένης κούκλας – κοτόπουλου, παρουσία μιας ομάδας μαιευτήρων.
Ο απόγονός της είναι ένα LP βινυλίου. Η αντίδραση του κοινού ήταν άμεση, έντονη και αρνητική: Η δισκογραφική εταιρεία κάλυψε αμέσως το κάτω μέρος του εξωφύλλου με έναν μεγάλο επίδεσμο, έτσι ώστε κανείς να μην σκεφτεί πως γιγάντια μεταλλαγμένα πλάσματα κοτόπουλου γεννούν μεταλλαγμένα κοτόπουλα.
![](/storage/202407/7.png)
7. Kanye West, The Life of Pablo, 2016
Το Αίνιγμα του Kanye: Το εννοεί; Πιστεύει πράγματι ότι αυτό είναι ένα συναρπαστικό εξώφυλλο άλμπουμ ή προσπαθεί να ωθήσει την αισθητική του τόσο μακριά ώστε να γίνει τέχνη, ή απλώς αποσπάται πολύ από τους φωνές μέσα στο κεφάλι του για να τον νοιάζει;
![](/storage/202407/6.png)
6. Aretha Franklin, Hey Now Hey (The Other Side of the Sky), 1973
Θυμάστε τη Cecilia Giménez, την ηλικιωμένη Ισπανίδα που ανέλαβε να αναστηλώσει μια τοιχογραφία του Ιησού Χριστού του 19ου αιώνα στο Santuario de la Misericordia στην ισπανική πόλη Μπόρχα, παρά την απουσία πραγματικής καλλιτεχνικής εμπειρίας ή ικανότητας, και έκανε μια τέτοια κακοτεχνία που το αποτέλεσμα έγινε διεθνής είδηση το 2012 και πήρε το παρατσούκλι «Monkey Christ»; Ναι, αυτή είναι η ατμόσφαιρα εδώ, εκτός από το ότι κανείς δεν βρίσκεται στην ουρά για να βγάλει μια selfie μπροστά από αυτό το άλμπουμ της Aretha.
![](/storage/202407/5.png)
5. Ted Nugent, Love Grenade, 2007
Ένα εξώφυλλο που η δισκογραφική εταιρεία απέσυρε λίγο πριν την επίσημη κυκλοφορία του. Ο μισογυνισμός του Ted Nugent ήταν εξαιρετικά γνωστός ήδη, οπότε μπορούμε μόνο να αναρωτηθούμε ποιο στοιχείο στο εξώφυλλο ήταν εκείνο που έκανε ένα ανώνυμο στέλεχος μάρκετινγκ να το αποσύρει. Ήταν επειδή το γυμνό μοντέλο παρουσιάζεται ως γαλοπούλα; Ήταν επειδή τη σερβίρουν σε ένα πιάτο με τεράστια λαχανικά; Ή η χειροβομβίδα στο στόμα της;
![](/storage/202407/4.png)
4. Crosby, Stills & Nash, Live It Up, 1990
Τίτλοι άλμπουμ που απορρίφθηκαν: 1. Το χοτ-ντογκ στο σπασμένο καλαμάκι είναι αναφορά στον Neil Young 2. Πώς θα ψήσουμε αυτά τα χοτ ντογκ χωρίς οξυγόνο;
![](/storage/202407/3.png)
3. Creed, Weathered, 2001
Αν θες να αποδείξεις ότι ο νεποτισμός είναι μια μάστιγα για τον πολιτιτισμό, δεν έχεις παρά να δείξεις αυτό το εξώφυλλο, δημιουργία του αδελφού του κιθαρίστα Mark Tremonti, Daniel Tremonti. Θα μας ενοχλούσε η ημι-ανεπαρκής χρήση του Photoshop των προσώπων των μελών της μπάντας που «σκαλίζονται» σε αυτό το ψηφιακό δέντρο, μόνο που σε κανένα δέντρο στην πραγματική ζωή δεν αξίζει να έχουν σκαλιστεί αυτά τα πρόσωπα.
![](/storage/202407/2-1.png)
2. Roger Daltrey, Ride a Rock Horse, 1975
Εάν είσαι ο τραγουδιστής ενός διεθνούς φήμης ροκ συγκροτήματος όπως οι Who και ηχογραφείς ένα σόλο άλμπουμ στο απόγειο της επιτυχίας του συγκροτήματός σου, ο μόνος καλός λόγος για να το κάνεις είναι επειδή αυτό σου επιτρέπει να εκφράσεις μια καταπιεσμένη πλευρά της προσωπικότητάς σου: ότι είσαι κένταυρος. Μπόνους πόντοι για τον Daltrey, ο οποίος, όχι μόνο υψώνει τη γροθιά του συγκινημένος που επιτέλους πραγματοποιεί το όνειρό του, αλλά και επειδή λυγίζει τη μέση του τραβώντας την οπλή του.
![](/storage/202407/1.png)
1. Limp Bizkit, Presents Chocolate St★rfish and the Hot Dog Flavored Water, 2000
Πέντε… μάγκες Γκόλουμ την αράζουν σε ένα κρεβάτι με αλλαντικά; Σίγουρα, αυτή είναι μια δίκαιη αναπαράσταση των Limp Bizkit. Ακολουθώντας την πρωτοποριακή επιτυχία τους Significant Other, το συγκρότημα nu metal επένδυσε ακόμη πιο πολύ στο να γίνει περισσότερο αποκρουστικό – ο όρος «σοκολατένιος αστερίας» (βλέπεις τι κρατάει ο μπροστινός Γκόλουμ) είναι ένας αργκό όρος για τον «μαλάκα», ένα παρατσούκλι που υιοθέτησε ο τραγουδιστής Fred Durst με περηφάνια – ως υποκατάστατο μιας πραγματικής καλλιτεχνικής φιλοσοφίας.
Το εξώφυλλο (που φτιάχτηκε από τον κιθαρίστα του συγκροτήματος, Wes Borland) λειτουργεί ως προειδοποιητική ετικέτα: Αυτό που βλέπεις είναι αυτό που παίρνεις.
Πηγή: Rolling Stone