Η Vogue βάζει ακόμη μια μαύρη γυναίκα στο εξώφυλλο αλλά το Black Lives Matter δεν είναι μόδα

Μετά την απαγγελία ποιημάτων της στην τελετή ορκωμοσίας του Μπάιντεν, η 23χρονη ποιήτρια, απόφοιτη του Χάρβαρντ ,Αμάντα Γκόρμαν είναι το πρόσωπο πολλών brands.

Η Vogue βάζει ακόμη μια μαύρη γυναίκα στο εξώφυλλο αλλά το Black Lives Matter δεν είναι μόδα

Μετά την απαγγελία ποιημάτων της στην τελετή ορκωμοσίας του Μπάιντεν, η 23χρονη ποιήτρια, απόφοιτη του Χάρβαρντ ,Αμάντα Γκόρμαν είναι το πρόσωπο πολλών brands.


Το νέο εξώφυλλο της Vogue είναι η Αμάντα Γκόρμαν, διάσημη 23χρονη μαύρη ποιήτρια. Η συμπεριληπτικότητα και η ορατότητα είναι της μόδας. Αλλά δεν σταματούν σε καλογυαλισμένα εξώφυλλα περιοδικών μόδας.

Φυσικά και έχουμε δει μαύρες γυναίκες. Αλλά ποιες επιλέγουν; Το Vanity Fair σε κάνει αν έχεις πάρει Όσκαρ. Δες την περίπτωση της ηθοποιού Viola Davis. Επαινέθηκε γιατί φωτογραφήθηκε από τον Dario Calmese, ο οποίος ήταν ο πρώτος μαύρος καλλιτέχνης που μπήκε στο εξώφυλλο της 106χρονης έκδοσης Conde Nast - ένα κατόρθωμα τόσο άξιο ειδήσεων όσο και συγκλονιστικά σοκαριστικό για ένα τόσο καθυστερημένο "πρώτο".

Οι New York Times αποκάλυψαν ότι ο Calmese τοποθέτησε την Davis για να αναδημιουργήσει τη γνωστή εικόνα "The Scourged Back" - μια οδυνηρή φωτογραφία του 1863 που δείχνει τον Gordon, έναν πρώην υποδουλωμένο άνθρωπο, να κάθεται χωρίς μπλούζα και ελαφρώς καμπουριασμένος για να εμφανίσει την πλάτη του που είναι βαθιά φουσκωμένη από μαστίγια. Είναι μια βάναυση εικόνα, που προκαλεί εύκολα τόσο αποστροφή όσο και βαθιά θλίψη. Ο Calmese είπε στους Times ότι η πρόθεσή του ήταν να ξαναγράψει αφηγήσεις όχι μόνο γύρω από τη δουλεία, αλλά και το λευκό βλέμμα στα μαύρα σώματα, και να το μετατρέψει σε κάτι καλλιτεχνικό, όμορφο και με μήνυμα ενδυνάμωσης.

Σε πρώτη ανάγνωση, αυτό φαίνεται λογικό - ανταλλαγή μαύρου πόνου δουλείας για μαύρη ομορφιά. Αλλά για τους επικριτές, η επανεγγραφή αφηγήσεων, ειδικά μιας τόσο αποκρουστικής εικόνας/ ιστορικής ανάμνησης απαιτεί μεγαλύτερη προσοχή - το είδος της φροντίδας που θα μας βοηθούσε να ασχοληθούμε βαθύτερα με τα είδη βίας που υποδούλωσαν τους ανθρώπους. Η χρήση του "The Scourged Back" από τον Calmese ως αναφορά προσθέτει το "ΣΟΚ" σε μια εποχή που η Αμερική είναι ήδη πλημμυρισμένη με εικόνες μαύρου πόνου και θανάτου.

Τελικά, μόνο και μόνο επειδή ένας μαύρος φωτογράφος προσλαμβάνεται για να φωτογραφίσει μια μαύρη γυναίκα, το έργο δεν τελειώνει. Η εκπροσώπηση επεκτείνεται στην ίδια τη δημοσίευση, στο ποιος συμβουλεύει και υπογράφει τις οπτικές και συντακτικές αποφάσεις. Από τον Απρίλιο του 2018, το περιοδικό Vanity Fair έχει παρουσιάσει δέκα διάσημους μαύρους καλλιτέχνες συμπεριλαμβανομένης της τραγουδίστριας και ηθοποιού Janelle Monáe και της σεναριογράφου και παραγωγού Lena Waithe. Μεταξύ 1983 και 2017, το Vanity Fair είχε παρουσιάσει μόνο 17 μαύρους στο εξώφυλλό του.

Και τα δύο εξώφυλλα έφτασαν εξαιτίας του κινήματος Black Lives Matter που αναγκάζουν όλους τους θεσμούς να αντιμετωπίσουν τον τρόπο με τον οποίο το λευκό προνόμιο αποκλείει την μαύρη εκπροσώπηση σε όλα, από τους διευθύνοντες συμβούλους στη μόδα και την τεχνολογία έως τις αίθουσες συνεδριάσεων και γραφεία σύνταξης στη βιομηχανία των μέσων ενημέρωσης. 

H Vogue έκανε το εξώφυλλο του Αυγούστου 2020 με την Ολυμπιονίκη γυμνάστρια Simone Biles. Ενώ οι αναγνώστες ήταν ενθουσιασμένοι που η Biles ήταν το καλοκαιρινό εξώφυλλο πολλοί εξέφρασαν απογοήτευση για τον κακό φωτισμό και το στυλ στις φωτογραφίες. Η διάσημη φωτογράφος Annie Leibovitz, η οποία έχει μια καριέρα δεκαετιών με αμέτρητα πορτρέτα διασημοτήτων, τράβηξε την εικόνα, οδηγώντας τους ανθρώπους να επιπλήξουν τη Vogue επειδή δεν προσέλαβε μαύρο φωτογράφο. "Συνήθως την αγαπώ, αλλά προσλαμβάνω μαύρους φωτογράφους που ξέρουν πώς να φωτογραφίζουν μαύρους", έγραψε ένας χρήστης του Twitter.

Και τα δύο εξώφυλλα έφτασαν εξαιτίας του κινήματος Black Lives Matter που αναγκάζουν όλους τους θεσμούς να αντιμετωπίσουν τον τρόπο με τον οποίο το λευκό προνόμιο αποκλείει την μαύρη εκπροσώπηση σε όλα, από τους διευθύνοντες συμβούλους στη μόδα και την τεχνολογία έως τις αίθουσες συνεδριάσεων και γραφεία σύνταξης στη βιομηχανία των μέσων ενημέρωσης. 

Black Lives Matter in Vogue

Ποιος φωτογράφισε την 23χρονη ποιήτρια; Η λευκή Αν Λιμποβιτς. Αλλά επέλεξε: την Gabriela Karefa-Johnson, την πρώτη μαύρη στιλίστρια της Vogue που επιμελήθηκε το styling του εξωφύλλου. Τις Lacy Redway και Rai που ανέλαβαν το hairstyling και το μακιγιάζ της, επίσης μαύρες.Η Αμερικανίδα ποιήτρια φορά δημιουργία Louis Vuitton από τον Virgil Abloh σε μια εμφάνιση που γιορτάζει την αφρικανική κληρονομιά του καλλιτεχνικού διευθυντή, αναφέρει το Vogue στη λεζάντα της ανάρτησής του στο εξώφυλλο στο Instagram. "Έμαθα ότι δεν είναι πρόβλημα το να φοβάμαι. Και επιπλέον ότι δεν είναι πρόβλημα να αναζητώ το μεγαλείο" λέει. "Αυτό δεν με κάνει μια μαύρη τρύπα που αναζητά την προσοχή. Με κάνει σουπερνόβα" υπογραμμίζει.

Στην ορκωμοσία λευκού Προέδρου μάθαμε το ποίημα "The Hill We Climb", προνομιούχου και γερασμένου. Αλλά, σίγουρα καλύτερου από τον Τραμπ. Στο Χάρβαρντ σπούδασε η Αμάντα Γκόρμαν αλλά αγωνίζεται για όλους εκείνους που δεν έχουν εκπροσώπηση. Λέει ότι χρησιμοποιεί την ποίηση για να βοηθήσει στην εύρεση της φωνής της, ώστε να μπορεί να κάνει τη διαφορά στην κοινότητά της. Την πιστεύω. Μπορείς να την ακούσεις τη φωνή της στο podcast της Χίλαρι Κλίντον και στα πάνελ με την Όπρα, σε πάνελ για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας με την Κλίντον, την Πρόεδρο της Βουλής Νάνσι Πελόσι και την Κρίσι Τέιγκεν. Υπάρχει μια επιθυμία για πολιτιστικούς αγίους που επικαλύπτονται γύρω από μια κοινή αξία του πολυπολιτισμικού φιλελευθερισμού κι επιδιώκουν να στρατολογήσουν την νεαρή ποιήτρια κι ακτιβίστρια.

Η Αμάντα Γκόρμαν πέρασε τα κολεγιακά της χρόνια εξισορροπώντας ανάμεσα σε διαλέξεις αγγλικών, κοινωνιολογίας και το εργαστήριο γραφής που ίδρυσε, το Lit Lounge, με ομιλίες  και ποιητικές παραστάσεις που την πήγαν παντού από τον Λευκό Οίκο ως την Σλοβενία. Για την Αμάντα Γκόρμαν, που έχει ως βάση της τις αρχές του μαύρου φεμινισμού, η γραφή και ο ακτιβισμός ήταν πάντα συνδεδεμένα. Στα 16 της, ίδρυσε το One Pen One Page, ένα πρόγραμμα επιμόρφωσης  νέων. Για τη Nike, πέρυσι, είχε γράψει ένα μανιφέστο για τον εορτασμό της κληρονομιάς των ακτιβιστών μαύρων αθλητών. Οι εταιρείες έχουν προσδοκίες, οι οποίες μπορεί να μην ευθυγραμμίζονται πάντα με τους στόχους της. Και τις απορρίπτει όσα χρήματα κι να της δίνουν (17 εκατομμύρια είπε στη συνέντευξη της Vogue). Αυτός βέβαια, είναι ο ορισμός του προνομίου. Αλλά, δεν πειράζει, εξωφυλλάρες και εκδοτικές συμφωνίες, αυτά μετράνε. Και κυρίως η εκπροσώπηση. Κάτι κάνουν αυτά τα εξώφυλλα, όχι πολλά, αλλά καλύτερα από το τίποτα. 

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα