"Μια νύχτα του Αυγούστου": Επιτέλους μια σειρά εποχής που δεν είναι σαπουνόπερα

Μια σειρά που θυμίζει BBC στην ΕΡΤ, με κινηματογραφικά πλάνα κι ερμηνείες.

"Μια νύχτα του Αυγούστου": Επιτέλους μια σειρά εποχής που δεν είναι σαπουνόπερα

Μια σειρά που θυμίζει BBC στην ΕΡΤ, με κινηματογραφικά πλάνα κι ερμηνείες.


Επική διεύθυνση φωτογραφίας. Γυναικεία σκηνοθετική ματιά. Μια τηλεοπτική σειρά που δεν φτιάχτηκε πρόχειρα και πραγματικά σέβεται το κοινό της. Μια ελληνική σειρά σε κρατικό κανάλι που μιλά για μια γυναικοκτονία. 14 επεισόδια για μια σειρά που δείχνει τι συμβαίνει μετά από μια γυναικοκτονία στις ζωές όλων των άμεσα εμπλεκόμενων. Του φονιά, του εραστή, της αδελφής και των ανθρώπων που προσπαθούν να τους πλησιάσουν.

Εκπληκτικές ερμηνείες από τον Γιάννη Στάνκογλου (ο σύζυγος φονιάς που καταδικάστηκε ισόβια και κανείς δεν τον έχει επισκεφθεί εδώ κι έξι χρόνια) και τον Γιώργο Καραμίχο (υπέροχο ψυχογράφημα του εραστής της δολοφονημένης γυναίκας που πνίγεται από τις τύψεις και αυτοκαταστρέφεται στο ποτό και στο περιθώριο του λιμανιού). Η αισθητική της σειράς θυμίζει παραγωγές του BBC και θα μας μεταφέρει Η σε διάφορα σημεία του Πειραιά και της Αθήνας της δεκαετίας του '60, ανάμεσα σε αυτά το λιμάνι, η Τρούμπα, το Μεταξουργείο, η Σαλαμίνα.

Στο πρώτο επεισόδιο γνωρίσαμε τους δυο κεντρικούς χαρακτήρες. Τον Ανδρέα και τον Μανόλη. Βασικό ρόλο στη σειρά έχει η αδελφή της Άννας, Μαρία Πετράκη (Γιούλικα Σκαφιδά), η οποία προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της, κρατώντας καλά κρυμμένα μυστικά που δεν πρέπει να βγουν στην επιφάνεια. Λατρέψαμε τον χαρακτήρα της Μαρίας Καβογιάννη, της σπιτονοικοκυράς Αγάθης.

Είμαστε 25 Αυγούστου 1963. Έξι χρόνια κλείνουν από τη δολοφονία της Άννας Βανδουλάκη. Ο σύζυγός της, και φονιάς της, Ανδρέας, βρίσκεται στη φυλακή με ισόβια κάθειρξη. Κανείς δεν τον έχει επισκεφθεί όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς, εκτός από μια καινούργια επισκέπτρια που έρχεται τώρα να τον βρει -άγνωστο γιατί.

Τι κρατάμε από το πρώτο επεισόδιο; Ότι μοιάζει με ταινία. Κι αυτό ευθύνεται στον δημιουργικό σύμβουλο της σειράς, τον υπέροχο κινηματογραφιστή Άγγελο Φραντζή. Την ερμηνεία της Μαρίας Καβογιάννη που από τα Εγκλήματα μέχρι το Maestro αποδεικνύει ότι είναι μια τεράστια ηθοποιός που είμαστε τυχεροί που την έχουμε.

Να πούμε ότι η ερμηνεία του Γιώργου Καραμίχου είναι ανατριχιαστικά καλή. H υπέροχη σκηνογραφία δια χειρός Αντώνη Χαλκιά διδάσκει αισθητική στα ιδιωτικά κανάλια. Και η συνάντηση του Στάνκογλου με την Γιουλίκα Σκαφιδά ήταν τρομερό cliffhaniger. 

Μια μικρή υποσημείωση: είναι τρομακτικό ότι φέτος μιλάμε τόσο πολύ για την ελληνική τηλεόραση. Σημαίνει ότι περνάμε αρκετό χρόνο σπίτι μας (κάτι που θυμίζει επικίνδυνα τις ημέρες της καραντίνας), βιώνουμε κάτι ατομικά με την επίπλαστη συλλογική εμπειρία των social media που δημιουργούν την αίσθηση μιας κοινότητας, δεν κοινωνικοποιούμαστε όσο πριν τον Μάρτιο του 2020 και έχουμε συνηθίσει να περιχαρακώνουμε τις ζωές μας τους τέσσερις τοίχους. Πράγμα που θα οδηγήσει στην συντηρητικοποίηση της κοινωνίας μας και στην εκμετάλλεση αυτής της ανόδου της ατομικότητας από πολιτικά ρεύματα που δεν φημίζονται για την αγάπη τους προς τη δημοκρατία. Μπας και είμαστε συμμετέχοντες σε ένα κοινωνικό πείραμα και δεν το ξέρουμε;

 

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα