Πράγματα που κάναμε στις συναυλίες του Θανάση και μας έχουν λείψει

Πού θα πάει, Θα βρεθούμε και πάλι όλοι μαζί, σαν μια γροθιά για να ανατριχιάσουμε σε κάποια στιγμιαία σοφία του Θανάση επί σκηνής.

Πράγματα που κάναμε στις συναυλίες του Θανάση και μας έχουν λείψει

Πού θα πάει, Θα βρεθούμε και πάλι όλοι μαζί, σαν μια γροθιά για να ανατριχιάσουμε σε κάποια στιγμιαία σοφία του Θανάση επί σκηνής.


Αυτό το κείμενο είναι αφιερωμένο σε όσους θέλουν να πάνε σε μία συναυλία και να τραγουδήσουν, να γελάσουν, να νιώσουν, να κλάψουν και να γίνουν ένα με τους γύρω τους. Δυστυχώς, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει πια, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που έχουμε συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια. 

Επίσης, με αυτό το κείμενο, ακόμα και αν δεν είστε φανατικοί του Θανάση -λίγο δύσκολο αυτό- θα ταυτιστείτε γιατί πολύ απλά, σχεδόν όλες τα παρακάτω κινήσεις πραγματοποιούνται αυτοματοποιημένα σε όλες τις συναυλίες. Αλλά, πώς να το πούμε; Οι συναυλίες του Θανάση είναι αλλιώς, είναι το καλοκαίρι το ίδιο αν αυτό είχε μορφή. Κάθε νότα, κάθε λέξη, αποκτά άλλη βαρύτητα όταν αυτή την έχει σκαρφιστεί ο αγαπημένος μας μουσικοσυνθέτης.

Μας έχει λείψει ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και δεν το κρύβουμε. Μας έχει λείψει ένα φυσιολογικό, ελεύθερο καλοκαίρι σαν αυτά που πίναμε και τραγουδούσαμε στους συναυλιακούς χώρους την ώρα που ακουγόταν από τα ηχεία η εναρκτήρια μελωδία της Ανδρομέδας. Θα βρεθούμε και πάλι όμως, αυτό είναι σίγουρο. Θα βρεθούμε και πάλι όλοι μαζί, σαν μια γροθιά για να ανατριχιάσουμε σε κάποια στιγμιαία σοφία του Θανάση επί σκηνής. Μέχρι τότε, θα έχουμε τις αναμνήσεις να μας κρατούν συντροφιά και να μας γυρίζουν πίσω στα όμορφα.

Πίνουμε μπίρα/τσίπουρο/κρασί λες και είναι νεράκι. Με μέτρο, παιδιά.

Χορεύουμε με την παρέα μας. Πόσο μας έχει λείψει κάτι τόσο απλό;

Πετάμε νερό στους υπόλοιπους. Όχι για να τους δροσίσουμε, απλώς γιατί δεν ξέρουμε πώς να το διαχειριστούμε. 

Αγκαλιάζουμε άγνωστα για εμάς άτομα γιατί ο Θανάσης και στίχοι του έχουν αυτή την ικανότητα.

Έχουμε έτοιμο το κινητό για να βγάλουμε βίντεο όταν τα πρώτα καπνογόνα ανάψουν.

Ανάβουμε καπνογόνα. 

Ανεβαίνουμε στους ώμους των φίλων μας. 

Σκεφτόμαστε το αίσθημα στα τραγούδια Τριγυτής και Μιλώ για Σένα.

Πάμε όλοι μαζί: “άνθρωπέ μου τι ξεφτίλα, να σου χαλάνε το όνειρο και εσύ να τους αφήνεις”.

Τραγουδάμε τον τελευταίο στίχο που βγαίνει από το στόμα του Θανάση (ή του Σωκράτη) στο κομμάτι Στην Αμερική. “Το χώμα του να βρέχει”.

Σπρωχνόμαστε μεταξύ μας στον Πεχλιβάνη λες και είμαστε σε συναυλία των The Sex Pistols.

Περιμένουμε πώς και πώς να βγει από το στόμα του Θανάση μία στιγμιαία σοφία.

Ανατριχιάζουμε στο “ωωωω” που τραγουδούν όλοι όταν ακούμε το Αερικό

“Λε, λε, λευτεριά σε όσους είναι στα κελιά”.

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα