Ούτε "χασοδίκης", ούτε "ο κύριος Γρέβιας μας": Ήταν ο Ηλίας Ζερβός που μας μεγάλωσε

Μια πρόσφατη συνέντευξή του ήταν και ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε περισσότερα για έναν ηθοποιό που τρύπωνε στο σπίτι μας κάθε μα κάθε μεσημέρι.

Ούτε "χασοδίκης", ούτε "ο κύριος Γρέβιας μας": Ήταν ο Ηλίας Ζερβός που μας μεγάλωσε

Μια πρόσφατη συνέντευξή του ήταν και ο μοναδικός τρόπος να μάθουμε περισσότερα για έναν ηθοποιό που τρύπωνε στο σπίτι μας κάθε μα κάθε μεσημέρι.


Την είδηση του θανάτου του Ηλία Ζερβού έκανε γνωστή ο Σπύρος Μπιμπίλας, ο οποίος έγραψε πως ο ηθοποιός “έφυγε αθόρυβα”. Πόση κυριολεξία. Στην ανάρτησή του έγραψε χαρακτηριστικά πως, “Με μεγάλη θλίψη μόλις μάθαμε ένα τραγικό νέο.Εφυγε ξαφνικά από κοντά μας ο αγαπημένος μας Ηλίας Ζερβός. Ο καλός μας φίλος , ο άξιος πολυταλαντος συνάδελφος μας , που έδωσε το στίγμα του στο Θέατρο και την τηλεόραση με υπέροχους ρόλους, που χάρισε την ιδιαίτερη φωνή του σε δεκάδες ήρωες κινουμενων σχεδίων κι αγαπήθηκε από μικρούς κ μεγάλους , ο αγωνιστής ηθοποιός για τα δικαιώματα των ηθοποιών έφυγε αθόρυβα... Αγαπημένε μας φίλε καλό ταξίδι...”

Κάθε Millennial που θυμάται τα χρόνια αγάπης και πίστης του στην ελληνική τηλεόραση θυμάται να γνωρίζει τον Ηλία Ζερβό από τον ρόλο του στο “Κωνσταντίνου και Ελένης” και το “Άκρως Οικογενειακών”. Ως “κύριος Γρέβιας” όχι “μάς”, αλλά του Κωνσταντίνου Κατακουζηνού, σαν λάτρης του ιπποδρόμου και των γυναικών με τον πιο αθώο, ερωτικά “πρωτόλειο” τρόπο, κατάφερε να μπει στις ζωές μας και να μη βγει ποτέ. Ούτε όταν οι μεσημεριανές επαναλήψεις δεν “βόλευαν” σε ωράριο την άτσαλη βουτιά μας στην ενηλικίωση και το οχτάωρο. Επιστρέφαμε σε αυτόν και στα επεισόδια της σειράς μέσα από την οποία μας δίδαξε τη διφορούμενη φύση ενός επαγγελματία, πριν κοιμηθούμε, αντί για Φιλαράκια. Τον αγαπήσαμε λίγο παραπάνω ως το “κουκλί” στο Άκρως Οικογενειακών και στην “Πολίτικη Κουζίνα” και χαμογελάσαμε πλατιά σε κάθε συμμετοχή του και κάθε guest του σε ελληνική σειρά, ακόμα και όταν οι παραγωγές άρχισαν να “μας χάνουν”. Εντελώς. Ο τελευταίος του ρόλος στο “Χαιρέτα μου τον Πλάτανο” είναι και η πιο πρόσφατη “συνάντησή” μας μαζί του. Σε μια εποχή που η τηλεόραση φαίνεται να έχει αποφασίσει να κλείσει το κενό ανάμεσά σε εκείνη και σε εμάς. 

Οι νεότερες γενιές συστήθηκαν με τη φωνή του στο “Τομ και Τζέρι”, στο Assassin's Creed και τον Μαύρο Κεραυνό. Οι συνάδελφοί του τον θυμούνται ως έναν μαχητή του συναφιού. Εντελώς εκτός της κουλτούρας των social media, ελάχιστα πράγματα έχουν γίνει γνωστά για τον ίδιο. Όλα όσα όμως είχαμε χάσει, τα μάθαμε σε μια συνέντευξη την οποία είδαμε σήμερα, σε μια κρυφή μας προσπάθεια να έρθουμε πιο κοντα σε ένα άτομο τόσο οικείο και τόσο άγνωστο την ίδια στιγμή. Χωρίς να τον περιμέναμε ήρθαμε πιο κοντά στην αλήθεια του από ποτέ. Από όσο ερχόμασταν κάθε μεσημέρι που έμπαινε στο σπίτι μας, ως “χασοδίκης”. Μάθαμε πως ήρθε στην Ελλάδα ως πρόσφυγας της Κωνσταντινούπολης. Με όλη τη συγκίνηση που του προκάλεσε η επιστροφή του στον τόπο που γεννήθηκε 40 χρόνια μετά. Μάθαμε πως είχε το θάρρος να παραδέχεται πως έγινε ηθοποιός για να τροφοδοτήσει την ανάγκη του να πάρει προσοχή, που στα ανώριμα χρόνια, βαφτίζεται “αγάπη”. 


"Αναπηρία είναι. Οι ηθοποιοί έχουν μια μορφή αναπηρίας. Ζουν μέσω της δόξας και της γνώμης των άλλων", ανέφερε, σε ερώτηση σχετικά με το πώς "συναντήθηκε" με την απόφαση αυτής της καριέρας. Κάπως σαν άτυπη συμβουλή επαγγελματικής υγείας, ειπώθηκε από τον ίδιο, πως το σημαντικό σε αυτή τη δουλειά δεν είναι η γνώμη των άλλων, αλλά το να έχει κανείς την αυτογνωσία. Να ξέρει πού βρίσκεται. Να μην περιμένει την καλή κουβέντα από τους άλλους για το πόσο καλός ήταν. "Το να είσαι μόνο εσύ καλός, δεν έχει σημασία. Άλλωστε, το θέατρο είναι μια ομαδική δουλειά". 

"Να είμαστε καλά και ας μη ζούμε με το φόβο του θανάτου", είπε σε ένα σημείο. Και ας απολαμβάνουμε την περιπέτεια της ζωής". Κάπως έτσι μάθαμε πως ήταν ένας πραγματικός μαχητής. Και για τα δικαιώματα των ηθοποιών αλλά και για τη σημαντικότητα της πιο ωμής αυτογνωσίας. 

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα