Λατρέψαμε τον Ντόντο του "Κομάντα και Δράκοι"

Ο υπέροχος Λευτέρης Κοκογιαννάκης είναι η απόδειξη ότι οι ηθοποιοί ΑμεΑ αξίζουν πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Λατρέψαμε τον Ντόντο του "Κομάντα και Δράκοι"

Ο υπέροχος Λευτέρης Κοκογιαννάκης είναι η απόδειξη ότι οι ηθοποιοί ΑμεΑ αξίζουν πρωταγωνιστικούς ρόλους.


Μας αξίζει μια τηλεόραση που σέβεται τον εαυτό της, τη συντεχνία των ανθρώπων που δουλεύουν "στην τηλεόραση", τους τηλεθεατές και θέλει να δώσει ορατότητα χωρίς οίκτο σε άτομα με αναπηρία και κάνει πράξη την συμπερίληψη.

Δεν θα μπορέσει ο μέσος πολίτης μιας χώρας να αντιληφθεί τα πλεονεκτήματα της συμπερίληψης των "άλλων"  (κολλάει σε όλες τις μειονοτικές ομάδες) αν δεν "μπει" στο σαλόνι του η όποια διαφορετικότητα και  έτσι αντιληφθεί ότι τελικά του μοιάζει. Το Mega αξίζει πολλά μπράβο γιατί με τη σειρά του "Κομάντα και Δράκοι" προσπαθεί να εκριζώσει  τα ταμπού και τα στερεότυπα για τα παιδιά και ενήλικους με αναπηρία. Δεν αποκλείει από το καστ του τον 26χρονο Λευτέρη Κοκογιαννάκη, τον Ντόντο. Του δίνει το ρόλο ενός παράξενου αγοριού με μυαλό που τρέχει πιο γρήγορα από το σώμα του κι εμείς χειροκροτούμε.

Μπορεί να φαίνεται απλό αλλά αυτή η κίνηση είναι αντίστοιχη με το πρώτο βήμα της ανθρωπότητας στη Σελήνη. Αν, έτσι, εκπαιδευτούμε ως πολίτες να κατανοήσουμε και να αλλάξουμε την απεικόνιση των αναπηριών σε θέατρο και τηλεόραση, θα αλλάξει η ζωή πολλών συναθρώπων μας με αναπηρίες που ζουν καθηλωμένοι σπίτι τους επειδή δεν είναι προσβάσιμη η ζωή έξω από την οικία τους. Πρέπει να μιλήσουμε για την ένταξη των ΑμεΑ παντού.

Ευτυχώς, επέλεξαν ένα άνθρωπο με αναπηρία για να υποδυθεί ένα ρόλο με αναπηρία. Τα άτομα με αναπηρία είναι παντού κι όμως είναι αόρατα. Διαγράφονται από την καθημερινότητά μας. Είναι προβληματική συμπεριφορά αυτή που αναπαράγει τη στερεοτυπική αντίληψη για τη μειωμένη ικανότητα των αναπήρων. Είναι και προσβλητική συμπεριφορά.

Γιατί βλέπουμε σπάνια άτομα με αναπηρία στις οθόνες μας; Γιατί όταν συμβαίνει πρέπει να είναι μια μίζερη απεικόνιση για να προκαλέσει οίκτο και λύπηση αποκλειστικά; Γιατί εκπαιδευόμαστε να λυπόμαστε συνανθρώπους μας και δεν εκπαιδευόμαστε να τους έχουμε για συναδέλφους στο διπλανό γραφείο;

Οι ζωές των ανθρώπων με αναπηρία δεν περιλαμβάνουν μόνο δάκρυα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι φυσιολογικοί άνθρωποι που γελούν, που έχουν διάθεση για ζωή, που ταξιδεύουν, που χαίρονται. Ο Λευτέρης Κοκογιαννακης είναι θησαυρός για τον σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη, ένας ηθοποιός με αναπηρία μπορεί να βοηθήσει στην ανακούφιση της εκμετάλλευσης και της πιθανής αναισθησίας της απεικόνισης ενός χαρακτήρα με αναπηρία. Εκπροσωπεί την κοινότητά του ο Λευτέρης Κοκογιαννάκης και ανοίγει το δρόμο για παροχή ίσως ευκαιριών σε όλους.

Δεν πρόκειται να χάσω επεισόδιο.

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα