Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς έγινε 40 και της αξίζει νέο στέμμα

Ένα διαφορετικό love letter με αφορμή τα 40α γενέθλιά της και την νεοαποκτηθείσα ελευθερία της.

Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς έγινε 40 και της αξίζει νέο στέμμα

Ένα διαφορετικό love letter με αφορμή τα 40α γενέθλιά της και την νεοαποκτηθείσα ελευθερία της.


Μαζί με την Μαντόνα είναι οι δυο θρυλικές Βασίλισσες της ποπ μουσικής σκηνής. Η Πριγκίπισσα έγινε 40 και της αξίζει νέο στέμμα. Και οι δυο τραγουδίστριες και χορεύτριες έκαναν μόδα ότι φορούσαν, έγιναν τα λιγότερο βαρετά εξώφυλλα των περιοδικών, ύμνησαν τη γυναικεία σεξουαλικότητα και θεωρούνται λαϊκά σύμβολα.

Η Μπρίτνεϊ υπήρξε η μεγαλύτερη ποπ σταρ των εφήβων της Y2K γενιάς. Έστρωσε τον δρόμο για την Μπίλι Άιλις. Η παραγωγή καλλιτεχνών της Disney την έκανε γνωστή στο κοινό που πιστά την ακολουθεί μέχρι σήμερα. Ο πιο σημαντικός λόγος της δημοφιλίας της παραμένει το γεγονός ότι θυμίζει κορίτσι της διπλανής πόρτας. Η βιομηχανία που την δημιούργησε, σχεδόν την κατέστρεψε, γιατί διέπεται από βαθύ μισογυνισμό. Οι σημερινοί 40αρηδες τώρα καταλαβαίνουν την κουλτούρα της πατριαρχίας και την λανθασμένη εμμονή σχετικά με την αγνότητα, τη θηλυκότητα και το σεξ των 90s και των 00s. Αυτά τα κορίτσια που ήταν πρώτα ονόματα στο χώρο του θεάματος δεν είχαν ποτέ εξουσία και επιρροή. Ήταν φετίχ των δισκογραφικών τους. Τα μίντια γιόρταζαν τις αποτυχίες τους. Χαιρέκακα. Τις κορόιδευαν για τις αποτυχημένες σχέσεις τους, τα λάθος ρούχα, τα κιλά τους, τα χαλασμένα μακιγιάζ τους μετά από τα νυχτοπερπατήματά τους.  Τις απομυθοποιούσαν για να μην έχουν δύναμη. Για να είναι ακίνδυνες.

Δεν υπήρχε συνειδητοποίηση και καμία κατανόηση για την ανισότητα των φύλων. Δεν χρησιμοποιούσαμε τον όρο έμφυλη βία στην καθημερινότητά μας. Ήμασταν ανίδεοι. Δεν προνοήσαμε να ανοίξουμε τότε την δημόσια συζήτηση και σήμερα το πληρώνουμε. Κι, ευτυχώς, υπάρχουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ακυρώνουν κάθε παρουσιαστή που κάνει ερωτήσεις για το στήθος και την παρθενιά μιας γυναίκας. Η Μπρίτνεϊ κακοποιήθηκε σε άπειρες συνεντεύξεις της. Κι εμείς το καταναλώναμε αυτό. Αμάσητα. Και το αναπαρηγαγε το κάθε περιοδικό. Αλύπητα.

Θυμάμαι κι άπειρες Ελληνίδες παρουσιάστριες (που ξαναγεννήθηκαν ως ακτιβίστριες του φεμινισμού σήμερα) να την αποκαλούν χοντρή και να σχολιάζουν τα κιλά της Μπρίτνεϊ. Και να γελούν. Αυτή ήταν η λαϊκή κουλτούρα της εποχής. Ειπώθηκε με σκληρότητα η ιστορία της Σπίαρς. Και μοχθηρία. Την οποία προσποιούμαστε ότι τα μίντι απεκδύθηκαν.

Στο σημείο αυτό πρέπει να ειπωθεί μια τεράστια αλήθεια: Το να κριτικάρεις τα κακώς κείμενα του χθες είναι πιο εύκολο από το να αλλάξεις τον μισογυνισμό σήμερα. Η επανεξέταση της ποπ κουλτούρας των 90s κουβαλά μια αυταρέσκεια. Είναι σαν να μπαίνουμε στον Νείλο της πολιτικής ορθότητας να βαφτιζόμαστε νεοαφυπνισμένοι και να κατηγορούμε τους παλιότερους για όλα. Για να συγχάρουμε τους γαμάτους εαυτούς μας και να κάνουμε high five με τα status μας που είναι διαλέξεις γυναικείων σπουδών Παντείου. Δεν θα πάμε μπροστά αν νοιαζόμαστε για την ηθική ανωτερότητά μας. Γιατί, δυστυχώς, ο καθημερινός σεξισμός ζει και βασιλεύει.

Η ιστορία της Μπρίτνεϊ λειτουργεί ως προειδοποίηση για εμάς. Πρέπει να φροντίσουμε να μην καίμε τις πιτσιρίκες της βιομηχανίας του θεάματος. Είτε είναι τόσο μεγάλα ονόματα ή τρίτο βιολί σε ριάλιτι και φωνάζουν «κοτόπουλο μπλοκ». Δεν είναι αστείο. Οι σημερινοί 40αρηδες εσωτερίκευσαν χωρίς να το καταλάβουν συγκεχυμένες ιδέες για το σεξ και την γυναικεία σεξουαλικότητα. Και υποσυνείδητα τις κουβαλάμε. Λέμε ότι μια γυναίκα που έστειλε γυμνές φωτογραφίες της σε ένα τυχαίο τύπο που τις δημοσίευσε μετά για εκδίκηση «τα ήθελε».

Η Μπρίτνεϊ ξεκίνησε την επαγγελματική της καριέρα στα 15 της. Παρακολουθούσε μαθήματα χορού από τα 3 της και μπήκε σε χορωδίες στα 5 της. Είναι βάναυσο; Σίγουρα δεν της επέτρεψαν να έχει ιδιωτική ζωή οι γονείς της. Πολύ πριν της πάρουν την επιμέλεια της ζωής της. Βασικά, δεν την βοήθησαν ποτέ να σταθεί στα πόδια της.

H Μπρίτνεϊ δεν είχε το δικαίωμα στη σωματική της αυτονομία, το οποίο της αφαιρέθηκε από τότε που ο πατέρας της έγινε ο νόμιμος κηδεμόνας της τόσο για την οικονομική όσο και για την προσωπική της ζωή, η οποία, σύμφωνα με την Σπίαρς, έγινε ένα και το αυτό, υπονοώντας ότι η επιτήρηση/κηδεμονία/αιχμαλωσία/επιτροπεία την έκανε προϊόν και όχι άτομο.

Εκείνο που έμαθε μόνη της είναι το πιο σημαντικό. Όσες φορές κι αν πέσεις, άλλες τόσες θα σηκωθείς. Και έτσι, ανθρώπινα, η Μπρίτνεϊ είναι η πιο επιτυχημένη καλλιτέχνης της γενιάς των μιλένιαλ. Και της Gen-Z.

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα