Ευλαμπία Ρέβη, σε ευχαριστούμε που μας θύμισες ότι η τηλεόραση δεν είναι μόνο για τα "νούμερα"

Τα σέβη μας στην ρεπόρτερ που δεν κυνηγά την είδηση για την τηλεθέαση αλλά για να ακούσει τον πόνο, την απόγνωση, την απέλπιδα κραυγή των αβοήθητων. Τα σέβη μας στην ρεπόρτερ που κάνει δημοσιογραφία, όπως πρέπει.

Ευλαμπία Ρέβη, σε ευχαριστούμε που μας θύμισες ότι η τηλεόραση δεν είναι μόνο για τα "νούμερα"

Τα σέβη μας στην ρεπόρτερ που δεν κυνηγά την είδηση για την τηλεθέαση αλλά για να ακούσει τον πόνο, την απόγνωση, την απέλπιδα κραυγή των αβοήθητων. Τα σέβη μας στην ρεπόρτερ που κάνει δημοσιογραφία, όπως πρέπει.


"Δεν έφερα αλλαξιά. Δεν πήρα ρούχα. Δεν κοιμάμαι. Από χθες δεν μπορώ να ηρεμήσω αν δεν σιγουρευτώ ότι ο παππούλης θα είναι ασφαλής και θα τον φροντίσουν". Η Ευλαμπία Ρέβη δεν έχει χρόνο να μιλήσει στο τηλέφωνο. Έχει σοκαριστεί από τα μηνύματα αγάπης που λαμβάνει. Στέλνει μηνύματα στους δικούς της βιαστικά επειδή τρέχει στο μέτωπο της φωτιάς, σε άλλο ένα μέτωπο της φωτιάς. Έστειλε αυτό το μήνυμα όταν την ρώτησα πώς είναι.

Δεν θέλει να δώσει συνεντεύξεις. Θεωρεί ότι έκανε τη δουλειά της. Δεν αντιλαμβάνεται ότι τα δάκρυα της ενώθηκαν με τα δικά μας σε ένα συλλογικό ξέσπασμα μπροστά στην εικόνα του παππού που ζητούσε απεγνωσμένα λίγη αγάπη. Κάποιον να νοιαστεί.

Κι εκείνη νοιάστηκε. "Μην κλαίτε, δεν είστε μόνος σας, θα σας βοηθήσουμε" ακούστηκε σε ζωντανή σύνδεση από το στόμα της και ήταν τα λόγια αυτά που μας συγκλόνισαν. Επιτέλους, οι δημοσιογράφοι δείχνουν ανθρωπιά, νιώθουν τον πόνο και δεν μεταφέρουν απλά την είδηση. Δεν αντιλαμβάνεται ότι η στάση της αυτή έδωσε στην δημοσιογραφία λίγη από τη χαμένη της αξία.

Η Ευλαμπία δουλεύει από 20 ετών. Ασταμάτητα. Και στο χώρο της δημοσιογραφίας κουβαλά 12 χρόνια εμπειρίας στις πλάτες της. Κυρίως στους δρόμους. Δεν είναι η δημοσιογράφος που κάθεται σε ένα γραφείο και καμώνεται την σπουδαία ή η παρουσιάστρια που περιμένει να την ντύσουν και να την χτενίσουν για να διαβάσει τις ειδήσεις.Στην Εύβοια πήγε ούσα σε αναρρωτική άδεια. Την έσπασε. Ο γιατρός της της είπε να μην πάει. Δεν μπορούσε να ηρεμήσει στο σπίτι της βλέποντας τις φωτιές. Πήρε την αντιβίωση της, ούτε μια αλλαξιά ρούχα και μερικά power bank και μπήκε στο καράβι. Δεν μπορούσε να μην πάει.  

Και να φανταστείτε ότι δεν ήθελε να γίνει δημοσιογράφος. Γέννημα θρέμμα της Κέρκυρας ήθελε να γίνει διερμηνέας και να περάσει στη σχολή στο νησί της. Ευτυχώς, η αδελφή της προσέθεσε και την σχολή των ΜΜΕ στην Αθήνα. Έκανε και μεταπτυχιακό πάνω στη δημοσιογραφία και τα νέα μέσα. Και παράλληλα με τις σπουδές της έτρεχε είτε ως ασκούμενη είτε ως νέα εργαζόμενη να καλύψει πορείες και να κάνει αυτό που οι δημοσιογράφοι λένε "ελεύθερο ρεπορτάζ".

 

Δεν είναι χθεσινή. Δεν λύγισε επειδή δεν μπορεί να διαχειριστεί τις συνθήκες. Έχει καλύψει το Μάτι, τρομοκρατικά χτυπήματα, έχει ανοίξει εξαιτίας του ρεπορτάζ της εισαγγελική έρευνα για το κύκλωμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανηλίκων στο Πεδίον του Άρεως. Ασχολείται με την προσφυγική κρίση από το 2014, έχει δει εξέγερση μεταναστών στο λιμάνι του Πειραιά. Ξέρει τι σημαίνει ανθρώπινος πόνος. Δεν έχασε ποτέ την ενσυναίσθησή της. Και τη συναδελφικότητά της. Όταν πήγε στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ δούλεψε τρεις μήνες αμισθί για να φτάσει την μισθολογική καθυστέρηση των συναδέλφων της. Αυτή είναι η Ευλαμπία. Που αν την πάρεις ένα τηλέφωνο για να ζητήσεις μια επαφή θα στην δώσει, χωρίς δεύτερη σκέψη. Και όχι, δεν το κάνουν όλοι οι δημοσιογράφοι αυτό. Πλέον, ανήκει στις κορυφαίες ρεπόρτερ του αστυνομικού ρεπορτάζ και είναι παρουσιάστρια ειδήσεων του OPEN.

Ο χώρος της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας έχει γεμίσει ντίβες κι αυθεντίες με άποψη και λουδοβίκεια υπεροψία. Είναι ανταγωνιστικός, στελεχωμένος από ανθρώπους που α) είδαν φως και μπήκαν ή β) γλείφτες και γ) νέα παιδιά που δουλεύουν χωρίς ωράριο, χωρίς άδειες και ακολουθώντας τις εντολές των καρεκλοκένταυρων που δεν έχουν επαφή με τον κόσμο. Δεν είναι εύκολο πράγμα να διατηρήσεις αναλλοίωτη την ανθρωπίλα σου μέσα στα γραφεία σύνταξης. Είναι σκληροί οι κανόνες.

Υπάρχουν, υπάρχουν όντως, αρκετοί δημοσιογράφοι που δεν έχουν ξεχάσει που μεγάλωσαν, πως ζουν οι άνθρωποι μακριά από την Αθήνα και πώς τους αντιμετωπίζουν οι ντεμέκ σημαντικοί. Η Ευλαμπία Ρέβη δεν έχει ξεχάσει λεπτό ότι κάθε άνθρωπος που συναντά στο ρεπορτάζ της θα μπορούσε να είναι ο παππούς της, ο πατέρας της, η μάνα της, οι αδελφές της, η ίδια. Κι αυτός είναι ο λόγος που θεωρεί ότι έκανε απλά τη δουλειά της.

 Μια υπόκλιση στο αυτό το ήθος που μας θυμίζει τι έχει σημασία. Να είσαι άνθρωπος. 

Τα δάκρυα της έγιναν και δικά μας. Γιατί το 2021 δεν φέρθηκε καλά σε κανέναν μας. Κι αυτό το ξέρει η Ευλαμπία, βιωματικά. Κι έχουμε ανάγκη γυναίκες σαν την Ευλαμπία Ρέβη να μας δίνουν το χέρι τους και να μας λένε "Μην κλαίτε, δεν είστε μόνος σας, θα σας βοηθήσουμε". Μια υπόκλιση στο αυτό το ήθος που μας θυμίζει τι έχει σημασία. Να είσαι άνθρωπος. 

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα