Ζήστο | Με τα μάτια ανοιχτά, στο "Dialogue In The Dark"

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού, περάσαμε ένα απόγευμα στο απόλυτο σκοτάδι.

Ζήστο | Με τα μάτια ανοιχτά, στο "Dialogue In The Dark"

Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Λευκού Μπαστουνιού, περάσαμε ένα απόγευμα στο απόλυτο σκοτάδι.

Λέω να το πιάσω αλλιώς. Να ξεκινήσω από το τέλος της χθεσινής μου εμπειρίας στο Dialogue In the Dark. Από εκεί που γύρισα και είπα σε μία από τις ξεναγούς του, την Χριστίνα, ότι θα προσπαθήσω να αποτυπώσω αυτό που έζησα όσο καλύτερα μπορώ. Η πάντα χαμογελαστή Χριστίνα, λοιπόν, γύρισε και μου είπε: "Να μην αγχώνεσαι καθόλου! Σου έχω τυφλή εμπιστοσύνη!". Η Χριστίνα είναι ένα άτομο χωρίς όραση. Εκ γενετής.

Τα γέλια ξεναγών κι επισκεπτών από την ατάκα της, επισφράγησαν με τον καλύτερο τρόπο την βασική αίσθηση που αποκόμισα κατά την 75λεπτη ξενάγηση στο απόλυτο σκοτάδι: Το Dialogue In the Dark, η πολυφημισμένη εξομοίωση σε έναν κόσμο που κάποιοι βιώνουν και κάποιοι ξορκίζουν, δεν είναι μια ψυχοπονιάρικη παίδευση. Είναι ένα βίωμα ευχάριστο. Όπως ακριβώς το γράφω. Και το αίσθημα αυτό στο βγάζουν πρώτοι απ' όλους οι 12 ξεναγοί και εργαζόμενοι της διαδραστικής αυτής έκθεσης, άνθρωποι άπαντες χωρίς ή με μειωμένη όραση.


Μπορεί, λοιπόν, να έφθασα σχετικά αμήχανος στις εγκαταστάσεις του θεάτρου Badminton, παρ' όλα αυτά ο Γιάννης, η Χριστίνα, η Χρυσέλα, o (άλλος) Γιάννης, η Μαριάννα, μου έδωσαν να καταλάβω πως η όλη διαδιακασία αποσκοπεί -πέρα από τον αυτονόητο προβληματισμό- στο να σε κάνει να νιώσεις ευχάριστα. Όσο κι αν αυτό ενδεχομένως να φαντάζει οξύμωρο σε κάποιον που δεν έχει ζήσει την εμπειρία. Άλλωστε, από τη στιγμή που οι ίδιοι αντιμετωπίζουν την καθημερινότητά τους με πνεύμα αποδοχής και πλήρους ικανοποίησης, για ποιο λόγο οι άνθρωποι που τυχαίνει να έχουμε μια αίσθηση παραπάνω, να ακολουθήσουμε διαφορετικό μονοπάτι; 

Κι αν δεν κατάφερες ακόμη να μπεις στο κλίμα και να αποβάλλεις από πάνω σου το... ψυχοπλάκωμα, θα σε περιλάβουν τα πιτσιρίκια που έζησαν την εμπειρία και αποτύπωσαν στο βιβλίο επισκεπτών τη γεύση που τους έμεινε. Από το στόμα και την πένα ενός μικρού παιδιού, θα μάθεις την αλήθεια. Κι ας είναι ολίγον τι βρωμόστομη...

Έκδοση

Αλλά και σε πιο απλά λαϊκά (ή μήπως γαλλικά;)

Εκτός από τα παραπάνω πιτσιρίκια, υπολογίζεται ότι από το 2013 μέχρι σήμερα έχουν ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Dialogue In The Dark περισσότεροι από 30.000 άνθρωποι. Αυτό στην Ελλάδα. Γιατί το συγκεκριμένο project, που ξεκίνησε το 1988 στη Γερμανία, "τρέχει" αυτή τη στιγμή σε περίπου 30 χώρες παγκοσμίως και το έχουν ζήσει περισσότερα από 8.000.000 άτομα. Προφανώς κάτι γίνεται σωστά εκεί μέσα... Ποιο είναι, όμως, το "εκεί μέσα";

Μην περιμένεις να σου γράψω λεπτομέρειες. Το αίσθημα της περιέργειας πρέπει να μείνει ανικανοποίητο μέχρι τη στιγμή που θα τραβήξεις την κουρτίνα και θα ξεκινήσεις την ιδιόμορφη αυτή ξενάγηση. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι τα εξής: Μιλάμε για έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο, 800 περίπου τετραγωνικών μέτρων. Παραπέμπει σε έναν αστικό χώρο όπου το απόλυτο σκοτάδι έχει τα ηνία και είναι έτσι διαμορφωμένος ώστε ο επισκέπτης να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον με τις υπόλοιπες 4 αισθήσεις.
 
Σε τρεις γραμμές, αυτά ήταν τα βασικά συστατικά της βόλτας που απόλαυσα χθες το απόγευμα μαζί με τη Μαρίζα, τον Βασίλη, τη Ντέπυ, τον Ορέστη και τη Βάσω. Αρχικά, αμηχανία, περιέργεια, διστακτικότητα. Μετά, στα πρώτα βήματα, σκουντήγματα. Χέρια που απλώνονται στο σκοτάδι και λευκά μπαστούνια που διασφαλίζουν το επόμενο βήμα. Καθ' όλη τη διάρκεια, συγγνώμες, πολλές συγγνώμες. Γέλια, συζητήσεις, ήχοι, άγνωστα αντικείμενα, πειράγματα. 
 

Οδηγός μας, ο Γιάννης Καπνιάς, επικεφαλής των ξεναγών του Dialogue In The Dark. Συστηθήκαμε στο απόλυτο σκοτάδι και στη συνέχεια μας καθοδήγησε με μια φωνή που εξέπεμπε πολλά... κιλά εμπιστοσύνης και σιγουριάς. Λίγο πριν το τέλος, είχε την ατυχή έμπνευση να μας ρωτήσει πώς τον φανταζόμαστε. Μην τα πολυλογώ, οι απαντήσεις μας παρέπεμπαν σε φάση "Δημήτρης Σταρόβας στα 45 του". Όταν βγήκαμε (σταδιακά) στο φως κι εμφανίστηκε μετά από λίγο μπροστά μας, καταλάβαμε ότι είχαμε πέσει έξω.

Ο Γιάννης είναι 32 και τρώει λιγότερο από τον Σταρόβα. Καθόμαστε για λίγο να τα πούμε. Έχασε, μου λέει, την όρασή του στα 25. Έπεσε, ξανασηκώθηκε και να που σήμερα είναι μπροστάρης σε ένα εγχείρημα που έχει ένα και μόνο σκοπό. Τον εξής σκοπό: "Το Dialogue in the Dark δεν είναι μία ακόμα έκθεση, αλλά ένα θεμελιώδες γεγονός που αλλάζει την κοσμοθεωρία μας και μας βοηθά να αναμετρηθούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό και τις απόψεις μας. Γιατί η εγκατάσταση δεν εκθέτει τίποτε άλλο παρά τα στερεότυπά μας περί διαφορετικότητας."

Μία ασυνήθιστη βόλτα, λοιπόν, με σκοπό να ζήσουμε και να αναθεωρήσουμε. Να περάσουμε έστω και για λίγο -όχι στην απέναντι πλευρά, αλλά- στην θέση που στέκεται ο διπλανός μας. Εκείνος ή εκείνη που περπατά στην πόλη κρατώντας στα χέρια ένα λευκό μπαστούνι, δίπλα μας στέκεται κι όχι απέναντί μας. Διαφορετικοί, ναι. Υποδεέστεροι, όχι. Σεβασμός και κατανόηση. 
 
Επανέρχομαι στον Γιάννη Καπνιά, ο οποίος εργάζεται ως ξεναγός στο Dialogue In The Dark από την πρώτη μέρα λειτουργίας του (όπως και πολλοί από τους υπόλοιπους ξεναγούς). Επιβεβαιώνει όλα όσα γράφτηκαν παραπάνω: "Μας αρέσει που οι περισσότεροι το αντιμετωπίζουν σαν παιχνίδι. Μικροί και μεγάλοι. Όπως μας αρέσει και το περιέχομενο των ερωτήσεων που μας κάνουν, από τις πιο σύνθετες ως τις πιο απλές: 'Πώς πίνεις νερό; Πώς ξυρίζεσαι κτλ'".
 
Του υπενθυμίζω ένα σκηνικό που έλαβε χώρα κατά την ξενάγηση, τότε που έκανα τρία τέσσερα βήματα αριστερά ψάχνοντας κάτι και τον άκουσα να μου λέει "Ντίνο, τι ψάχνεις;" Η σίγουρη χροιά του μου έκανε μεγάλη εντύπωση. "Αν δεν εκπέμπεις σιγουριά σε αυτό το μεταβατικό στάδιο από το φως στο απόλυτο σκοτάδι, η εμπειρία της ξενάγησης δεν θα βγει όπως πρέπει. Και να 'σαι σίγουρος πως την αύρα της σιγουριάς και της αυτοπεποίθησης δεν τη βγάζω μόνο εγώ, αλλά κι όλοι οι υπόλοιποι οδηγοί." 
 
 
 


"Θα πρέπει να νιώθω άσχημα που δεν μου έβγαλες λύπη ή οίκτο όσο διήρκησε η ξενάγηση;", τον ρωτάω. "Δεν σου προκάλεσα τέτοια συναισθήματα όχι γιατί υποκρίθηκα, αλλά γιατί πολύ απλά αυτός είμαι. Ένας άνθρωπος διαφορετικός, μα ευτυχισμένος με τη ζωή του." 

Κι όντως, τέτοιος είναι. Ένας ωραίος τύπος, περιτριγυρισμένος από εξίσου ωραίους συναδέλφους. Να πας να τους γνωρίσεις. Να πας να το ζήσεις. Αν μπορείς, αύριο κιόλας. Χωρίς δεύτερη σκέψη. Θα δεις ότι έχω δίκιο. Ή για να είμαι ακριβής, θα το νιώσεις. 

Λίγο πριν φύγω, χτυπάει το τηλέφωνό του, είναι η κοπέλα του. "Έλα μάτια μου...", την προσφωνεί. Εκείνη είναι οι εικόνες του. Εκείνος, το παράδειγμά μας απέναντι σε κάθε στερεοτυπική μας διάθεση. "Ένας άνθρωπος δεν κρίνεται από τη διαφορετικότητά του, αλλά από τον χαρακτήρα και τη ψυχή του", λέει ο Γιάννης. Κι αλίμονό σου αν δεν συμφωνείς.

 

Info:
Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή από 17:00 μέχρι 20:30 (20:30 ξεκινά η τελευταία ξενάγηση)
Σάββατο 15:00 – 20:30 
Κυριακή 12:00 – 20:30 
Τιμές Εισιτηρίων
Γενική είσοδος: 12€
Μειωμένο εισιτήριο: 10€ (παιδικό/φοιτητικό/ανέργων/ΑΜΕΑ)
Ομαδικά πακέτα 6 έως 8 ατόμων: 55€
Ειδικές τιμές για σχολεία.
Κρατήσεις: Ταμείο θεάτρου Badminton, Ολυμπιακά Ακίνητα, Γουδή – τηλ. 210 8840600
 

Facebook | Twitter

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Περισσότερα Ζήστο
Διάβασε ακόμα