• PRISMA
  • 11 Οκτωβρίου 2016

Μπορεί ο θάνατος να ξεπλύνει τα αίσχη μιας ζωής;

Φυσικά και δεν θα δώσουμε κανένα συγχωροχάρτι στον Παττακό.

  • PRISMA
  • 11 Οκτωβρίου 2016

Μπορεί ο θάνατος να ξεπλύνει τα αίσχη μιας ζωής;

Φυσικά και δεν θα δώσουμε κανένα συγχωροχάρτι στον Παττακό.

Σήμερα κηδεύεται ο Στυλιανός Παττακός, ένας συνειδητοποιημένος βιαστής της δημοκρατίας μέχρι τα 104 του χρόνια. Δυσκολεύομαι να γράψω την παραμικρή λέξη για αυτόν τον κακούργο, αυτήν τη διαρκή πηγή ανεκδότων και βλακωδών ρήσεων, που χρησίμευαν μόνο για να εντυπωσιάζει ημιμαθείς ανθρώπους.


Ο σκοπός όμως των όσων γράφω, είναι για το αν ο θάνατος, μπορεί να ξεπλύνει τα εγκλήματα μιας αισχρής ζωής. Και τι είναι ο θάνατος φίλε; Ασυλία; Συγχωροχάρτι; Ποιος νεκρός δικαιώνεται; Ο Παττακός ή ο Μουστακλής; Και οι δύο δεν γίνεται.

Σπύρος Μουστακλής: Κρατήθηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ για 47 ημέρες όπου βασανίστηκε άγρια.Ύστερα από προσπάθειες πολλών μηνών, κατάφερε να σταθεί όρθιος και να περπατήσει, αλλά δεν μπόρεσε να ξαναμιλήσει.

Για τη μνήμη όσων "πέταξαν" από χέρια υπανθρώπων, θα μπορούσε να μιλήσει ο Χρήστος Ρεκλείτης. Να περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια τη φάλαγγα και το ξερίζωμα των νυχιών του με τανάλια. Θα μπορούσε να θυμηθεί το ηλεκτροσόκ στα γεννητικά του όργανα και να μας πει πως ο Μουστακλής, μετά από χτύπημα στην καρωτίδα έπαθε εγκεφαλικό, προκαλώντας του παράλυση των δεξιών του άνω και κάτω άκρων.

Χρήστος Ρεκλείτης: Βασανίστηκε άγρια επί 25 ημέρες. Ακολούθήσε μακρά νοσηλεία στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο και νέος «γύρος» βασανιστηρίων που δεν θα καταφέρουν να τον λυγίσουν.

Αφήνω αυτό εδώ:

 
O Παττακός που λες, σύχναζε στην ταράτσα Μπουμπουλίνας και ως γνήσιος εκτελεστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, καμάρωνε τη γειτονιά να ξυπνά από τους ζωντανούς εφιάλτες που ούρλιαζαν δεμένοι σε κρεβάτια ανώμαλων μυαλών. Άνθρω(ποιοι;) που βάφτισαν Παρθενώνες τα ξερονήσια, που διαπόμπευσαν τη χώρα αυτή σαν έσχατη πόρνη, τώρα σκεφτόμαστε αν πρέπει να νιώθουμε τύψεις που ο θάνατος τους στην καλύτερη περίπτωση δεν μας στεναχώρησε. Όχι, δεν στεναχωρήθηκα που πέθανε ο Παττακός και κανένα θέμα συνείδησης δεν έχω.
 

Η ταράτσα της Μπουμπουλίνας.

Τι είναι στα αλήθεια η συνείδηση;

Μια πλεξούδα είναι, ένα σχοινί φτιαγμένο από λουρίδες ανθρώπινο δέρμα. Με αυτήν κάτι τύποι σαν και του λόγου του, δένουν χειροπόδαρα τους δυνατούς. Νομίζουν ότι τους εξευτελίζουν, όταν τους χτυπούν και αυτοί φωνάζουν "Βάρα".

Τι έκανε και δεν δίνουμε δεκάρα για το πως μιλάνε για αυτόν;

Πολλά γράφτηκαν για το κατά πόσο είναι "σωστό" να μιλάμε άσχημα, να βρίζουμε, να λέμε τη λέξη "ψόφο" ή "σκατά" για κάποιον που δεν ζει πια. Θα αστειεύεστε! Προσωπικότητες που εκτέθηκαν αυτοβούλως στη ζωή μας, αφαιρώντας σαν ζώα σε ζούγκλα τα σπλάχνα των άλλων, με μόνο στόχο το ξερίζωμα των ιδεών τους, δεν χαίρουν της παραμικρής μεγαλοσπλαχνίας μας. 

Παττακος, Παπαδόπουλος, Μακαρέζος. Η Αγία Τριάδα της ελληνικής κτηνωδίας.

Πόσο "χριστιανικό" είναι να βρίζεις έναν νεκρό;

Μπορώ να αντιληφθώ το φόβο μερικών ότι κάποιος από εκεί ψηλά σας βλέπει και μπορεί να σας κρίνει αυστηρά αν διαπράξετε μια τέτοια ύβρη, αλλά γενικά μη φοβάστε. Οι περισσότεροι από αυτούς που χτυπούσαν μέχρι λιποθυμίας ανθρώπους, το έκαναν κάτω από τις εικόνες αγίων. Με το ίδιο χέρι που έστυβαν το αίμα των άλλων, έκαναν το σταυρό τους χωρίς να ματώνει η ψυχή τους.

Και σπάραζαν οι μανάδες, έκλαιγαν οι αδερφές, δάκρυζαν οι κοπέλες για τα αλυσοδεμένα νιάτα. Και θέλω να ακούσω εσάς που λέτε ότι δεν μπορώ να μιλάω άσχημα για ένα νεκρό. Αλήθεια το θέλω! Να υπερβώ τη φύση μου, να διώξω την οργή μου, να στερέψει ο φόβος μου ότι κάποιοι βρίσκουν αλήθειες σε τέτοιες κτηνωδίες ακόμη και σήμερα. 

Δεν μετάνιωσε όσο και αν μεγάλωσε!

Ο Παττακός, έφυγε τυφλός κυριολεκτικά και μεταφορικά. Μέχρι το τέλος, κανένα ουρλιαχτό δεν τάραξε τον ύπνο του. Θα έκανε το ίδιο αν μπορούσε ξανά και ξανά. "Όσοι χάθηκαν, ήθελαν και τα έπαθαν" δήλωσε. Αυτός ήταν ο σεβασμός που είχε απέναντι στους νεκρούς. 

Μακρόνησος. Το κολαστήριο.

Μπορώ να σου εξομολογηθώ ότι την είδηση του συγκεκριμένου θανάτου την πέρασα σχεδόν σιωπηλή. Σκέφτηκα για πρώτη φορά πόσο θα ήθελα να υπάρχει μετά θάνατον ζωή. Ευχήθηκα να πάει στον παράδεισο! Ανάμεσα σε ελεύθερους ανθρώπους που θα γελούν δυνατά, θα χορεύουν γυμνοί δείχνοντας κάθε χαρακιά, κάθε μαστίγωμα, κάθε τρύπα στην καρδιά τους. Και θα τραγουδούν και θα δακρύζουν! Θα μπορούν να τον συγχωρέσουν. Αυτόν και όλους σαν αυτόν. Έτσι μόνο θα καούν, με μια μελωδία από το Ακορντεόν του Λοΐζου

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα