Μια ωδή στα Προποτζίδικα...

Ένας Προβοκάτορας γράφει για το δεύτερο "σπίτι" του.

Μια ωδή στα Προποτζίδικα...

Ένας Προβοκάτορας γράφει για το δεύτερο "σπίτι" του.

Προποτζίδικα. Ή καλύτερα προπατζίδικα, όπως τα 'χει βαφτίσει το 99,9 τοις εκατό των παικτών απ' τα τέλη της δεκαετίας του '50 κι έπειτα, όταν έγιναν και επίσημα κομμάτι της κοινωνία μας.

Και να σου ξεκαθαρίσω πριν μπω στο θέμα, ότι το προπατζίδικο για μένα (ανήκω κι εγώ στη μάζα που το λέει προπα-τζίδικο) δεν είναι απλά ένας χώρος για να βγάλω -ή να χάσω- εύκολο χρήμα. Για μένα είναι ένα σύγχρονο καφενείο στο οποίο μέσα του μαθαίνω ιστορίες, γειτονιές και ανθρώπους. Α! Και πίνω καφέ. Α! Και ο προπατζής είναι ο ψυχολόγος μου. Χωρίς φυσικά να μου ζητάει έξτρα 50ευρω!

Στο θέμα μας τώρα: Αν μου έμαθαν κάτι οι συχνές μου επισκέψεις εκεί, είναι το να ψυχολογώ το προφίλ του κάθε παίκτη (στα 'χει εξηγήσει και παλιότερα η Ζωή εν Κροτάφω). Γι' αυτό και πάντα παίζω χωρίς ακουστικά, χωρίς να διαβάζω εφημερίδα, γιατί πολύ απλά γουστάρω αυτό το τζέρτζελο που δημιουργείται εκεί μέσα.

Με τι σόι τύπους κάνω παρέα;

Αρχικά, οι παίκτες που λατρεύω και χαζεύω είναι οι φοιτητές. Κυρίως, επειδή τα πονταρίσματά τους περιλαμβάνουν σπάνια χαρτονομίσματα. Συγκεκριμένα παίζουν μισό ευρώ -το πολύ ένα- στο ΚΙΝΟ ή ΣΚΡΑΤΣάρουν με ένα ευρώ, μήπως και πάρουν το πολυπόθητο δεκαχίλιαρο. Παίζουν λίγα και πάνε για πολλά. Φωνάζουν ακόμα κι αν κερδίσουν πίσω το ευρώ τους, γι' αυτό και συχνά πυκνά τσακώνονται με όσους συνταξιούχους βρίσκονται σε Ζεν.

Credits | Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Αχ! Συνταξιούχοι. Μιλάμε, ουσιαστικά, για το βασικό θεμέλιο ενός προπατζίδικου. Είναι εκείνοι που το μετέτρεψαν σε σύγχρονο καφενείο, όπως είπαμε και στον πρόλογο, και είναι εκείνοι που έχουν το μεγαλύτερο πάθος για μπλα μπλα. Έχουν σταθερούς αριθμούς που ποντάρουν, έχουν ομάδες φαβορί που "τ' ακουμπάνε" και όπως είναι λογικό έχουν και τη συγκεκριμένη θέση που κάθονται. Κυρίως, δίπλα στον προπατζή για να μην μπαίνουν στον κόπο του πήγαινε έλα.

Αυτοί που περιέγραψα είναι οι cool συνταξιούχοι.

Διότι, υπάρχουν κι εκείνοι που κράζουν συνέχεια και με ουρλιαχτά ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, τον Φουρθιώτη, αποθεώνουν τον Αυτιά και καταλήγουν να βρίζουν τον Καρντόζο που έχει να βάλει γκολ δέκα αγωνιστικές. Κάθονται περίπου ένα 8ωρο μέσα έχοντας δώσει συμβουλές σ' όλους, για όλα τα τυχερά παιχνίδια, βλέπουν όλα τα παιχνίδια σε Premier League, Superleague, Serie A', Copa America, Copa Africa και Copa Copana και έχουν έτοιμο το μπινελίκι για κάθε σύστημα των Προπονητών (ίσως επειδή έχουν κι αυτοί το μικρόβιο του κόουτς σαν τον Μίστερ). Αν και δεν έχουν ιδέα!

Στο τέλος αποχωρούν δίχως να αφήσουν ούτε κέρμα στο μαγαζί. Όταν αράζει ένας τέτοιος συνταξιούχος δίπλα μου, ξαναβάζω τα ακουστικά και διαβάζω εφημερίδα. Και τέρμα το volume από Prodigy μέχρι Βάσω Χατζή.

Πετυχαίνω και καμιά γυναίκα που και που, αλλά είπαμε, το σύγχρονο καφενείο αντροκρατείται ακόμα!

Credits | Konstantinos Tsakalidis / SOOC

Τι άνθρωπος θα βγω από εκεί μέσα;

Εννοείται, ότι βασικός μου στόχος είναι να κερδίσω, αλλά και να χάσω πάλι ξέρω ότι έχω περάσει καλά. Έχω διασκεδάσει. Γιατί έχω μάθει άλλη μια ιστορία, έχω διαφωνήσει ή συμφωνήσει για τα πάντα και έχω συναναστραφεί με ανθρώπους που κυνηγάνε ένα άπιαστο όνειρο, και που σίγουρα στις καφετέριες που συχνάζουν οι φίλοι μου δεν θα τους συναντούσα.

Και ειδικότερα καμαρώνω, όταν ξέρω ότι δεν είμαι εθισμένος, και ξέρω πότε να σταματάω. Ε, ναι. Τότε νιώθω ευλογημένος στην τοποθεσία προπατζίδικο. Ααα αυτά είναι τα ωραία. Εντάξει, τώρα ξέρω ότι θα με πεις 80χρονο και no-lifer, όπως με λένε οι περισσότεροι, αλλά τα βιώματα που έχω πάρει από 'κει μέσα δεν μπορώ στα περιγράψω μέσα σε λίγες αράδες λέξεων.

Συνοπτικά: Προπατζίδικο (Ναι, ΠΡΟΠΑ-τζίδικο!), σε λατρεύω...

Δες και το προηγούμενο
  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα