Iggy θέλω να γίνω ο σκύλος σου!

Γουστάρουμε και ζούμε στο Release για να σε δούμε.

Iggy θέλω να γίνω ο σκύλος σου!

Γουστάρουμε και ζούμε στο Release για να σε δούμε.

Αγαπητέ αναγνώστη, ό τι διαβάσεις δεν είναι ένα ακόμη άρθρο να σου απαριθμήσει λόγους για να πας στο Release Festival και να καμαρώσεις κατά σειρά τους The Dark Rags, The Noise Figures, Shame (ρίξτε μια αυτιά και δύο αν χρειαστεί) και James, λίγο πριν ο νονός της πανκ και αγαπημένος θείος της rock n roll σκάσει μύτη στην Πλατεία Νερού, έτοιμος να δώσει το τελευταίο show της ζωής του! Μην αγχώνεσαι και μην συνοφρυώνεις, ο Iggy έτσι την βλέπει τη δουλειά και κάθε live show το αντιμετωπίζει σαν να είναι το τελευταίο του!

Ο Ιggy βλέπεις, είναι αυτή η ζωντανή αγιογραφία, που σκουπίζει τα αίματα από το πρόσωπο του και φωνάζει: "You can’t stop me Motherfuckers" το 1996, στην Δραπετσώνα και το Rock of Gods. Ο τύπος που γδύνεται επί σκηνής και αλείφεται με βούτυρο, που σπάει τη μέση λες και είναι πάλι 20 χρονών, που περνάει το μικρόφωνο θηλιά στο λαιμό του, μα πιο πολύ είναι η αίσθηση που έχεις όταν τον δεις μια φορά επί σκηνής. Θες δηλαδή να φτιάξεις μια μπάντα και να αλλάξεις με τη μουσική σου όλο τον κόσμο. Να τον κάνεις λίγο καλύτερο ρε παιδί μου, πιο ανεπιτήδευτα κουλ, σίγουρα πιο punk και βάλε και λίγο rock n roll ακόμη.


Μαζί με τον Mick Jagger, τον Keith Richards, την Patti Smith και έναν δυο ακόμη, είναι τα τελευταία rock icons, που πατούν τον πλανήτη που κάποιοι ονόμασαν γη! Όχι ότι ο Morrison, ο Hendrix, ο Bowie, o Cobain, o Lemmy, η Joplin πέθαναν ποτέ, απλώς μετοίκησαν σε έναν άλλο κόσμο, μη ορατό και αισθητό από μας. Όμως οι παραπάνω ζώντες λατρεύονται ως επί γης θεοί, επειδή κρύβουν στο δέρμα τους την αγάπη όσων μεγάλωσαν μαζί τους και προσπάθησαν κάποια στιγμή να αλλάξουν τον εαυτό τους, πριν αλλάξουν τον κόσμο.


Τον Ιggy, τον γνώρισα κάτω από περίεργες συνθήκες. Τσιπιρίκος ήμουν και είχα νοικιάσει σε βιντεοκασέτα (ακόμη και αν είσαι κάτω από 25 ετών, συνέχισε να διαβάζεις) μια από τις πιο κουλ ταινίες στην ιστορία των κουλ ταινιών, το "Lock Stock and 2 Smoking Barrels (μτφ. 2 Καπνισμένες Κάνες)", του τιτανομέγιστου Guy Richie. Όταν ο Nick Moran, που παίζει τον Εddy, χάνει μια παρτίδα πόκερ και ξεκινά να μετρά πόσα χρωστάει. Ξεκινάει λοιπόν το "I wanna be your dog" και κάπου εκεί έχασα το έδαφος κάτω από τα πόδια. Τι είναι τούτο μονολόγησα και πώς γίνεται εγώ ο πιστός χεβιμεταλλάς να γουστάρω κάτι που δεν είναι heavy metal!  



Έκτοτε, το τραγούδι αυτό έγινε από τα πιο σημαντικά στην ζωή μου, για προσωπικούς λόγους που δεν είναι της παρούσης να αναφέρω προφανώς. Έτσι λοιπόν ο Iggy μπήκε στην ζωή μου σαν σημείο αναφοράς. Μαζί του οι Stooges, o ομώνυμος δίσκος, τα "Fun House", "Raw Power", "The Idiot", "Lust for Life", "New Values", "Blah-Blah-Blah", "Brick by Brick" και άλλα που έχασα το μέτρο μέχρι και το προ τριετίας υπέροχο πόνημα του "Post Pop Depression", που έφερε την υπογραφή του έτερου τσόγλανου Josh Homme (Queens of the Stone Age, Eagles of Death Metal, Kyuss).



Κάθισα λοιπόν για πολλή ώρα (κάπου κάπου σηκώνομαι γιατί πιάνομαι κιόλας, λόγω ηλικίας) να γράψω τι από όλα τα άνωθεν είναι ο Iggy. Φίλε, είναι όλα αυτά μαζί, ούτε λέξη λιγότερη και χιλιάδες χιλιάδων ακόμη λέξεις μαζί. Είναι ο Sally Jenko από τον Νεκρό του Jim Jarmusch, η σκήνη από το Coffee and Cigarettes με τον Tom Waits να συζητούν ότι: "το μόνο καλό όταν κόβεις το κάπνισμα είναι πως κάνεις κανένα τσιγαράκι που και που", η video συνάντηση τους με τον πρόσφατα συγχωρεμένο Anthony Bourdain να τρώνε παρέα στο Μαϊάμι, η εξομολόγηση του ότι ο Bowie του έσωσε την ζωή, η ιαχή "come on" μετά το "I wanna be your dog", η la la la la la επωδός του Passenger, το παρανοϊκό βλέμμα, το αίμα του να τρέχει πάνω στην σκηνή, το δερμάτινο να καλύπτει το κορμί του, μα πιο πολύ η τελευταία εικόνα του κειμένου, γυμνή και αληθινή.

Πάμε Πλατεία Νερού το Σάββατο στις 8 του Ιούνη για να ‘ χουμε να λέμε πολλά χρόνια μετά, πως ήμασταν και εμείς εκεί...

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα