Σε έναν κόσμο για λίγους δεν χωράει κανείς

Αγκαλιάζουμε τη διαφορετικότητα, γιατί η ομοιομορφία μας τρομάζει.

Σε έναν κόσμο για λίγους δεν χωράει κανείς

Αγκαλιάζουμε τη διαφορετικότητα, γιατί η ομοιομορφία μας τρομάζει.

Φαντάσου μια πατρίδα που θα κατοικούνταν μόνο από εκείνους που έτυχε να βγουν από το δικό της χώμα. Μια Ελλάδα που τρώει μόνο χωριάτικη και σουβλάκι, μια Ιταλία που φουσκώνει σαν μακαρόνι και μια Κίνα που δεν κάνει τίποτα άλλο από το να τηγανίζει αυγά μέσα σε ρύζι. Φαντάσου να περπατούσαμε σε δρόμους μόνο με λευκούς ή μόνο με μαύρους, με ανθρώπους που έχουν μόνο καστανά ή μόνο ξανθά μαλλιά. Ακόμη χειρότερα, φαντάσου όλοι μαζί να συμφωνούμε και κανείς να μη διαφωνεί. Τι μοναξιά αλήθεια…

Ευτυχώς, το επιστημονικό αυτό σενάριο δεν επιβεβαιώνεται, σε μια καθημερινότητα που μπορεί τελικά να μην είναι τόσο άσχημη όσο φαντάζει αυτήν τη δύσκολη για την ανθρωπότητα στιγμή. Σήμερα, που ο κόσμος διαπραγματεύεται τον τρόπο που θα μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει, καλείται να αποφασίσει για το αν θα πορευτεί ο καθένας μόνος του ή με παρέα, με την τελευταία επιλογή να μοιάζει με ανάγκη.

Είναι γεγονός, ότι κάθε λεπτό καλούμαστε να υπερασπιστούμε αυτονόητα για τους ανθρώπους δικαιώματα. Να φωνάξουμε για ισότητα και να παλέψουμε για μια αξιοπρεπή ζωή. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν αποτελεί αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο, μιας και ανά τον κόσμο οι άνθρωποι μετακινούνται, κληρονομώντας στον τόπο που κάθε φορά πατάνε, κουλτούρες, ήθη και έθιμα, μυρωδιές και χρώματα. Μια διαδικασία πέρα για πέρα απαραίτητη, για να συνεχίσει το ανθρώπινο είδος να εξελίσσεται.

Στην Ελλάδα, τουλάχιστον 500.000 μετανάστες και μετανάστριες έχουν αφήσει τις περίπου 129 χώρες τους, για να γίνουμε ομάδα παραμένοντας ξεχωριστοί. Οι άνθρωποι αυτοί, πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι δεν έρχονται για να τους κάνουμε τη χάρη να υπάρξουν μαζί μας. Έρχονται γιατί έχουν να προσφέρουν ότι και εμείς σε αυτόν τον κόσμο, που δυστυχώς κάποιοι θεωρούν ότι είναι πιο σημαντικοί από άλλους. Έρχονται να εργαστούν, να ανταμειφθούν και να συνυπάρξουν μαζί μας σε μια διαδικασία που κανείς δεν είναι ισχυρότερος από τον άλλον.

Το Generation 2.0 RED, βάζει πλάτη στα χαστούκια κάθε ρατσιστή και απλώνει το χέρι σε κάθε άνθρωπο εκεί έξω, που παλεύει να ταιριάξει τη ζωή του στην κοινωνία μας. Αρχικά, εξηγεί το αυτονόητο που θα έπρεπε να κάνουν με περισσότερη σαφήνεια οι κρατικοί φορείς, δηλαδή τι πρέπει να διαθέτουν οι άνθρωποι που εισέρχονται στη χώρα μας, ώστε να μπορούν να διεκδικήσουν την παραμονή τους σε αυτήν, αρχίζοντας να χτίζουν τη ζωή τους, αναζητώντας σπίτι και δουλειά. Στο αναλυτικά ενημερωμένο site τους, μαζεύουν όλες τις πληροφορίες για την καλύτερη προετοιμασία εκείνων που τη χρειάζονται. Επίσης, μπόλικες θέσεις εργασίας και δωρεάν σεμινάρια στο κέντρο της Αθήνας, εφοδιάζουν τους ανθρώπους αυτούς για τη μάχη με τη σκληρή πραγματικότητα. Χάνουμε – κερδίζουμε, οι μάχες πρέπει να δίνονται για να δηλώνουν ότι είμαστε εδώ και δεν σταματάμε να παλεύουμε την ομοιομορφία που μπορεί να μας σκοτώσει…

Σε κόσμο για λίγους δεν χωράει κανείς και για πάνω από 10 χρόνια το Generation 2.0 RED, προσπαθεί να τους χωρέσει όλους. Στη μέχρι τώρα πορεία του, έχει ολοκληρώσει καμπάνιες που οδήγησαν στο δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια για τη δεύτερη γενιά και αυτό δεν είναι πραγματικά καθόλου λίγο. Με ανθρώπους που ειδικεύονται στα νομικά ζητήματα και τις διαδικασίες που διέπουν το μεταναστευτικό κώδικα, την ιθαγένεια και την παροχή ασύλου, προσπαθούν να προλάβουν καινούργιες ψυχικές και σωματικές κακοποιήσεις ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, να αποτρέψουν μια νέα Μανωλάδα.

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς, πόσο δύσκολο έργο έχουν μπροστά τους, ανθίζοντας σε μια κοινωνία που συνήθισε να απομονώνει το διαφορετικό και να νιώθει ασφαλής μέσα στον φόβο.

Στο παρακάτω βίντεο, μας εξηγούν εντελώς απλά όλα τα παραπάνω...

Χειροκροτάμε κάθε προσπάθεια που τάσσεται υπέρ των αδυνάτων, μέχρι να δυναμώσουν και να χαμογελάσουν σε μια κοινωνία με ευκαιρίες για όλους.

 

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα