Θυμάσαι το απόλυτο ξεφτίλισμα που σου έχει κάνει η ΜΑΝΟΥΛΑ σου;

5 Προβοκάτορες γιορτάζουν την ημέρα της μητέρας και απαντούν.

Θυμάσαι το απόλυτο ξεφτίλισμα που σου έχει κάνει η ΜΑΝΟΥΛΑ σου;

5 Προβοκάτορες γιορτάζουν την ημέρα της μητέρας και απαντούν.

Το λοιπόν: Αν δεν το γνώριζες, κάθε δεύτερη Κυριακή του Μαΐου οι Αμερικάνοι φίλοι μας -ή και όχι- έχουν θεσπίσει την γιορτή της μητέρας. Παρένθεση: Λες και οι υπόλοιπες μέρες είναι του πατέρα ναπούμε...

Με αφορμή λοιπόν αυτήν την γιορτή, είπαμε να πούμε τα δικά μας ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ χρόνια πολλά στις γυναίκες που μας μεγάλωσαν και που μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα. Ε, και τι καλύτερο για 'χρόνια πολλά' απ' το να θυμηθούμε τις στιγμές που μας έκαναν ρεζίλι μπροστά στον κοσμάκη! 

Χρόνια πολλά μανούλα! heart 


Ο Κώστας Μανιάτης και η σοκοφρέτα
Δεκαετία του ’90, Θήβα. Η σκληρότερη πόλη στην σκληρότερη εποχή. Κάθε γωνία και ένας ντήλερ, κάθε στενό και ένας πρόθυμος να σε μαχαιρώσει για λίγα ψιλά. Οι πιτσιρικάδες για να επιβιώσουμε κάναμε διάφορες δουλειές κάτω απ’ τη μύτη της αστυνομίας. Από λαθραίες μπουγελόφατσες μέχρι κλεμμένες σοκοφρέτες, όλα έβρισκαν τη θέση τους στη μαύρη αγορά.
1η Δημοτικού, έχω πάει με τη μάνα μου στο απέναντι μίνι μάρκετ της κυρίας Ισμήνης. Χωρίς να πάρει χαμπάρι κανείς, αρπάζω μία σοκοφρέτα και τη βάζω στην τσέπη μου, εκεί που είχα πάντα το αυτοσχέδιο κατσαβίδι μου. Πολύ γρήγορος για τους σεκιουριτάδες, πολύ έξυπνος για τις κάμερες…
Όμως παράκουσα έναν βασικό κανόνα: «ποτέ μην «φτιάχνεσαι» απ’ το δικό σου εμπόρευμα». Έτσι, άνοιξα τη σοκοφρέτα μου και άρχισα να την τρώω ξαπλωμένος στο κρεβάτι.
ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΜΠΗΚΕ ΜΕΣΑ Η ΜΑΜΑ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΛΕΕΙ «ΠΟΥ ΤΗ ΒΡΗΚΕΣ ΑΥΤΗ», ΤΗΣ ΕΞΗΓΩ, ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ ΑΠ’ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΜΕ ΠΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΙΣΜΗΝΗ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ «ΠΕΣ ΤΗΣ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ». ΒΑΖΩ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ, Η ΑΔΙΣΤΑΚΤΗ ΚΥΡΙΑ ΙΣΜΗΝΗ ΛΕΕΙ «ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΜΩΡΕ, ΑΣΤΟ» ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΞΑΝΑΚΛΕΨΑ ΟΥΤΕ ΣΤΡΑΓΑΛΙ.
Λένε ότι η ζωή στο πεζοδρόμιο, το εύκολο χρήμα, το έγκλημα… όλα είναι ένας δρόμος χωρίς γυρισμό. Μάγκες, σας μιλάει αυτός που επέστρεψε απ’ την κόλαση. Ο γυρισμός είναι ένας δρόμος που τον ανοίγεις μόνος σου.

Ο Νίκος Ράπτης και οι Γιώργηδες
Δημοτικό λοιπόν. Δύο συγχωριανοί-συμμαθητές μου τραμπουκίζουν καθημερινά όλη τη γειτονιά. Όμως εμένα με μισούν. Οι 'Γιώργηδες'. Έτσι τους έχω βαπτίσει εγώ με τον -μικρότερο- αδελφό μου, αφού ήταν ξαδέλφια και είχαν και το ίδιο όνομα. Παρακαλάμε, που λες, μαζί με τον αδελφό μου την μάνα μας, ώστε να μας γράψει καράτε και τάεκβοντο, για να πάρουμε εκδίκηση, όπως την πήρε ο Ντάνιελ Σαν στο Καράτε Κιντ (σκουπίζω δάκρυα...). Αλλά όχι. Η κυρά Ρούλα με ξεκινάει προκλητικά ΠΙΑΝΟ (τον αδελφό μου μπουζούκι), ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ και ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ. Λες και θα 'ρθουν οι τραμπούκοι 'Γιώργηδες' πάνω στο μηχανάκι τους (επαρχία μεγάλωσα, το να οδηγάς μηχανάκι στο δημοτικό είναι λογικό) έτοιμοι να μας δώσουν το μαθηματάκι μας κι εμείς θα τους πούμε «το νου σας μαλακισμένα, ξέρουμε το καβοντορίτικο...».

Ντάξει, σ' ευχαριστώ ρε μάδερ που ήσουν κατά της βίας, γιατί τουλάχιστον σήμερα ξέρω να επιβιώσω στην σκληρή ζωή. Μια σκληρή ζωή, που αν μου ρίξει μπουκέτο, χαστούκι και κλωτσιά στις μπάλες, εγώ θα της γυρίσω την πλάτη και θα της χορέψω «όταν χαρααααζει στο Αιγαίο, είναι όμορφα σου λεεεεεω...»

Η Χρύσα Λύκου και οι γυμναστικές επιδείξεις
Ωραία θα το πω γιατί δεν έχει νόημα να το κρατάω άλλο μέσα μου. Η μάνα μου γενικά είναι αυτό που λέμε, άτακτο ζουζούνι. Όλο και κάποια αηδία θα σκαρώσει εκεί που δεν το περιμένεις και θα μείνει μετά να σου χαμογελάει με ύφος: «ΟΥΠΣ!». Ας ταξιδέψουμε στη μαγική ηλικία των 9 ετών. Καλοκαίρι, γυμναστικές επιδείξεις, κόσμος, χαμός. Όλα τα κοριτσάκια έπρεπε να φορούν κορμάκια στα κορμάκια τους και η δική μου βρήκε το τέλειο μπορντό και μου το έβαλε ανάποδα. Ναι, με την ανοιχτή πλάτη μπροστά. Παρόλο τον ενθουσιασμό της, κάτι δεν της καθόταν καλά και που κότσαρε μια παραμάνα ανάμεσα, να φαίνομαι σαν πορνοστάρ για νήπια. Στην τσουβαλοδρομία, φεύγει το καρφιτσωμένο και «ελευθερώνομαι» στο σύμπαν. Σημαντική σημείωση, το στήθος των 9 ήταν και το στήθος των 19. Οι γονείς σάστισαν, οι συμμαθητές χειροκρότησαν, ο μπαμπάς μου έμεινε με κλειστά μάτια 3 μέρες. Όσο για την μαμά μου; Ήρθε κοντά μου χαρωπή, έκλεισε όπως-όπως το κορμάκι και είπε: «ΟΥΠΣ!»

Ο Νίκος Μπόβολος και το ιδιαίτερο ξύρισμα
Η δική μου η μανούλα, έχει ένα κακό. Είναι νέα. Η μάνα μου με έκανε στα 16 που λες. Στην ηλικία μου, είχε εμένα 12 χρόνων. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΛΕΕΙ ΠΟΛΛΑ. Λόγω λοιπόν της μικρής διαφοράς ηλικίας η καλή μου μητερα πιστεύει ότι είμαστε κολλητάρια και συμπεριφέρεται και έτσι μπροστά στον κόσμο. Με φωνάζει με το επώνυμό μου (ΠΟΙΑ ΜΑΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ;)!! Μια φορά και έναν καιρό λοιπόν που είχε γενέθλια μαζευτήκαμε κάμποσοι να της κάνουμε έκπληξη και ήπιαμε λίγο παραπάνω. Εγώ έγινα σκατά και κάπου στη μέση της γιορτής την έπεσα για ύπνο στα μουλωχτά για να μη με πάρουν χαμπάρι οι 16χρονοι φίλοι μου. Η έξυπνη και χαβαλεδιάρα μανούλα μόλις κατάλαβε ότι κοιμήθηκα, μάζεψε όλα τα μαλακισμένα και ήρθε πάνω από το κρεβάτι μου να με ξεφτιλίσει. *Απαραίτητη σημείωση: Από τότε ήμουν ήδη ΠΟΛΥ τριχωτός.

Κάποια στιγμή ανοίγω τα μάτια και βλέπω από πάνω μου 4 μαντραχαλαίους και τη μάνα μου με αφρό ξυρίσματος στο ένα χέρι και ξυραφάκι στο άλλο.

ΗΤΑΝ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΜΟΥ ΞΥΡΙΣΕΙ ΤΟΝ ΚΩΛΟ. Και δεν κάνω πλάκα. Η μάνα μου είναι πιο ανώριμη από τους φίλους μου. Σίγουρα κάποιος θα της είπε "έλα κυρα Λίτσα υπερβολή" και σίγουρα η μάνα μου τον είπε φλώρο.

(Συγγνώμη γι' αυτό...)

Ο Γιώργος Κτενάς στα 'ξηγεί ωραία
Ένα δεδομένο: Βρισκόμαστε σε πατριαρχικά πλασμένο κόσμο - ακόμα και οι μητρογραμμικές κοινωνίες απεικονίζουν συγκεντρωτικό, πατριαρχικό πρότυπο. Με διαχωρισμούς από τη στιγμή που το μωρό βγαίνει από την κοιλιά της μάνας, με τα ροζ και τα γαλάζια φορμάκια, που τυλίγουν με πέπλα προπαρασκευασμένων προτύπων συμπεριφοράς, ομορφιάς, αντίληψης της ίδιας της ζωής. Και διαμορφώνονται από κοινωνία σε κοινωνία και από εποχή σε εποχή, ως παράγωγα αυστηρά εξουσιαστικών, σεξιστικών, πατριαρχικών αντιλήψεων: Αν ένας άντρας αλλάζει συνεχώς ερωτικές συντρόφους, μπορεί να καμαρώνει. Όταν το κάνει μία κοπέλα, είναι πουτάνα. Και της στερούμε τη δυνατότητα της απόλαυσης και της έρευνας, για να μάθει τελικά τι είναι εκείνο που της αρέσει.

Θάβει τη χαρούμενη χορεύτρια που κρύβει μέσα της και αναδεικνύει τη νευρωτική γιατρό ή δικηγόρο. Της επιβάλλουμε να είναι δυναμική, πρωταθλήτρια, ερωμένη, τέλεια σε όλα. Ακόμα και τέλεια μάνα. Αλλά ξεχνάμε ότι η τελειότητα είναι φαλλική, άρα διεισδυτική και επιθετική ψευδαίσθηση, που δεν ταιριάζει στις γυναίκες. Στα μοναδικά πλάσματα που μπορούν, ως μητέρες, να σταλάξουν στην ψυχή ενός παιδιού την αγάπη. Οπότε αξίζει να τις συγχωρήσουμε όσες φορές κι αν μας έφεραν σε δύσκολη θέση, για όσες φορές τις ταλαιπωρήσαμε. Αντί για επίλογο ένα στιχάκι, με διάθεση για χιούμορ, από τους αδερφούς Κατσιμίχα: "Μητέρα συγνώμη που δεν παντρεύτηκα εσένα, ήταν το μόνο που δεν θα άντεχε ο μπαμπάς αυτό / Πατέρα συγνώμη που δεν έγινα σπουδαίος, κι ας με ήθελες τουλάχιστον πρωθυπουργό".

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Περισσότερα με 5 Προβοκάτορες που απαντούν
Διάβασε ακόμα