Aπό τη Φουρέιρα στη Στικούδη: Το βαρέλι έχει όντως πάτο (και ωραίο) - Απλά όχι καλλιτεχνικό.

Εταιρικά μουσικά παρασκευάσματα με στόχο τον αντρικό καβάλο. Kαι το γούστο του Τρύφωνα Σαμαρά. Του Στέφανου Στεφανόπουλου

Aπό τη Φουρέιρα στη Στικούδη: Το βαρέλι έχει όντως πάτο (και ωραίο) - Απλά όχι καλλιτεχνικό.

Εταιρικά μουσικά παρασκευάσματα με στόχο τον αντρικό καβάλο. Kαι το γούστο του Τρύφωνα Σαμαρά. Του Στέφανου Στεφανόπουλου

Εκείνη το έχει τούμπανο, εμείς κρυφό καμάρι αρκεί ο Τρύφωνας Σαμαράς μαζί τους να παρτάρει.

Είδα και εγώ τα MAD Video Music Awards… Όχι ολόκληρα… Κυρίως τις εμφανίσεις της Φουρέιρα και της Στικούδη (στο repeat).

Η μεν Ελένη Φουρέιρα έκανε ντουέτο με έναν J Balvin, δίνοντας βάρος στην ερμηνευτική δεινότητα των οπισθίων της. Δε θυμάμαι καθόλου το κομμάτι (και εδώ που τα λέμε κανένα που έχει τραγουδήσει η ίδια), αλλά δηλώνω fan αυτής της μουσική του κώλου.

Η δε Κατερίνα Στικούδη βγήκε φορώντας μια κίτρινη χαρτοταινία (και ασορτί μποτάκια) παρουσιάζοντας (μαζί με τον Bo και τον Νικηφόρο) μια βλαχομπαρόκ εκτέλεση του “Τι, τι” του Αλκαίου.

Αδιάφορες καλλιτεχνικά συνεργασίες θα μου πεις όταν παντα τσουπ θα σκάσει από κάπου ο Τρύφωνας Σαμαράς για να σιγοντάρει με τις δικές του καλλιτεχνικές ανησυχίες το Μπρόντγουεϊ του τσαλαπατημένου γαρύφαλλου. Από το οποίο εμπνέεται και την κομμωτική του τέχνη.

Σε γενικές γραμμές είμαι από εκείνους τους περίεργους που θεωρούν πως όλα (σχεδόν) είναι ευπρόσδεκτα στη μουσική και στη σόου μπιζ. Ακόμα και οι δουλειές που κατά καιρούς μας κάνουν να θέλουμε να ξεριζώσουμε τα αυτιά μας έχουν λόγο ύπαρξης! Αμέ! Διότι χωρίς τις μετριότητες, δε θα αντιλαμβανόμασταν την αξία άλλων, καλύτερων / μεγαλύτερων σχημάτων.

Αλλά παρακολουθώντας αποσπασματικά και από απόσταση καριέρες που απευθύνονται σε trendy μπουζουκλερί με θαμώνες/ μπανιστιρτζήδες, (συν τον Τρύφωνα) συνειδητοποιώ πως το βαρέλι έχει όντως πάτο… και μάλιστα ωραίο! Απλά όχι καλλιτεχνικό…

Το ότι η Στικούδη είχε γίνει τραγουδιάρα το γνώριζα και δε με ενοχλούσε ιδιαίτερα. Ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία θα είναι που θα κάνει καριέρα κουνώντας τους γλουτούς της, οπότε μικρό το κακό. Αλλά αυτό το δήθεν κοινωνικοπολιτκό statement κάποιων συνθέσεών της, όπως και η wannabe hip hoper διάθεση της “ερμηνεύτριας” είναι για κλάματα. Ο Ταμπάκης και ο Κατέλης είναι σίγουρα πιο “περπατημένοι” και πιο αλάνια από ότι η εν λόγω μοντέλα…

 Περισσότερο ανάγκη έχει η ελληνική σκηνή τη Στέλλα Μπεζαντάκου, που στην τελική είναι σούργελο και το ξέρει, παρά ένα εταιρικό παρασκεύασμα με target group τον αντρικό καβάλο.

Όλοι βέβαια λένε το πόσο καλό παιδί είναι κτλ. Ένας χριστιανός να της πει πως δεν είναι τραγουδίστρια όμως, όχι… Ομολογουμένως εκείν η Φουρέιρα τα πάει πολύ πολύ καλυτερα σαν φωνή (γιατί το μαλλί της είναι τρυφωνικό). Και έχει ελπίδες. Όμως για τη Στικούδη είναι δεδομένο πως σε λίγο καιρό, κανείς δε θα θυμάται την “καριέρα” της Στικούδη, παρά μόνο τα οπίσθιά της. Ο θεός να τα έχει καλά…

**********************************************

*Ο Στέφανος Στεφανόπουλος γεννήθηκε την ίδια ακριβώς ημέρα με τα CD και μάλλον για αυτό ασχολείται τόσο πολύ με τη μουσική. Όταν δε γράφει για αυτή (στο rockway.gr), αγοράζει CD, και όταν δεν αγοράζει, θα τον βρείτε να παριστάνει τον dj, παρότι το πτυχίο του τον θέλει κοινωνιολόγο, σε διάφορα μαγαζιά της Αθήνας. Δε συμπαθεί τους ψευτοκουλτουριάρηδες, τους ξερόλες και τη μουστάρδα. Δηλώνει εγωιστής, κυνικός και fan του Philip Dick. 

  • ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΑΣ ΣΤΟ ΦΟΥ.ΜΠΟΥ
Διάβασε ακόμα